جلوگیری از تخریب محیط زیست با رعایت سهم حقابه

 محسن سلیمانی روزبهانی روز یکشنبه در حاشیه چهارمین کارگاه مشورتی تدوین برنامه مدیریت زیست بومی تالاب رودشور، شیرین و میناب اظهار داشت : از آنجایی که اکوسیستم تالابی ارتباط تنگاتنگ با شرایط اقلیمی و محیطی دارد و ممکن است در دوره ای خشک یا در شرایط ایده آل باشد، بنابراین کاربرد الفاظ از بین رفتن، نابودی و خشکی برای تالاب ها، علمی نیست.
وی افزود : پایه و اساس کار در مدیریت تالاب ها علاوه بر حفظ تنوع زیستی و اکوسیستمی ، موضوع ارزش ها و کارکردهای تالاب است.
سلیمانی خاطر نشان کرد : مدیریت تالاب ها در جهان تک بعدی و تنها از منظر تنوع زیستی نیست بلکه پیامدها و کارویژه های تالابی نظیر پاکسازی هوا ، تعدیل خرد اقلیم ، جذب آلاینده ها، کنترل سیلاب ، تامین آب و غذا پررنگ و برجسته می شود.
وی با اشاره به ناهماهنگی بین بخشی دستگاه های اجرائی که هرکدام خود را متولی و ذینفع تالاب می دانند اظهارداشت: این بزرگترین خطر در کمین تالاب هاست.
وی یاد آور شد:اگر سازمان حفاظت محیط زیست نتواند جوامع محلی و دستگاه های اجرائی ذینفع تالابی را هماهنگ کند هرگز نمی تواند به تنهایی در جلوگیری از تخریب تالاب ها اثرگذار باشد.
سلیمانی افزود: از آنجایی که ارزش تالاب به عنوان سرمایه طبیعی برای آحاد مردم و بهره برداران به خوبی تشریح نشده در چنین شرایطی محیط زیست قربانی توسعه خواهد شد.
وی اظهار کرد: باید با همه توان مردم را نسبت به زنده نگهداشتن تالاب ها آگاه کرد و در یک فرایند مشارکتی، برنامه جامع مدیریت را در دستور کار قرار داد.
تالاب ها، محیط هایی هستند که مشخصاتشان چیزی میان خشکی و دریا است، اما اولین تعریف علمی تالاب را معاهده بین المللی موسوم به کنوانسیون بین المللی رامسر ارائه کرده است: 'تالاب به مناطق مردابی، آب مانند؛ نمزارهای سیاه و باتلاقی، برکه های مصنوعی و یا طبیعی که به طور دائم و یا موقت دارای آب ساکن یا روان، شیرین، شور و یا نیمه شور هستند و یا به مناطقی از سواحل دریا گفته می شود که در هنگام جذر، ارتفاع آب در آنها بیش از 6 متر نباشد.' 
تالاب ها حوضه های ارزشمندی هستند که معیشت بیش از یک میلیارد نفر در دنیا به آنها وابسته است و مقصد گردشگری بیش از نیمی از توریست های دنیا را تشکیل می دهند. این در حالی است که از سال 1900 میلادی به این سو، نزدیک به 60 درصد از تالاب های جهان از دست رفته است و سالانه نزدیک به یک درصد از تالاب ها به واسطه هجوم پروژه های توسعه ای نابود می شوند که آمار بسیار تکان دهنده ای است. 
ایران با دارا بودن اقلیم متنوع، تالاب های زیادی را در خود جای داده است، با توجه به تعاریفی که در کنوانسیون رامسر(کنوانسیون حفاظت از تالاب ها) مطرح است، بیش از هزار تالاب در ایران وجود دارد که از جمله آنها می توان به دریاچه پشت سدها، رودخانه ها و سواحل تالابی اشاره کرد. از بین آنها 84 تالاب جزو تالاب های با اهمیت بین المللی به حساب می آیند که از این تعداد، 35 تالاب تحت 24 عنوان در کنوانسیون رامسر ثبت است و از میان آنها، 6 تالاب در فهرست مونترو قرار دارند. تالاب های در خطر نابودی در فهرست مونترو قرار می گیرند. 
بیش از 60 درصد تالاب های بین المللی در کل منطقه در کشور ما قرار دارند. براساس تعریف کنوانسیون رامسر، 42 نوع تالاب در دنیا وجود دارد که از این تعداد 41 نوع آن در کشور ما وجود دارد و در واقع کمتر کشوری با این ویژگی دیده می شود. این وضعیت نتیجه تنوع اکوسیستم های هیرکانی در شمال تا اکوسیستم زاگرس و خلیج فارس است. 
به گزارش ایرنا،از 22تالاب بین المللی کنوانسیون رامسر ، پنج تالاب آن در استان هرمزگان شامل جزیره شیدور ، خور خوران ، دهانه رودخانه گز و حرا و دهانه رودخانه های شور ، شیرین و میناب واقع شده است.