بازبرنامهریزی متابولیسم سلولهای ایمنی با کمک سلولهای مصنوعی؛ تولید سلولهای ضدسرطان

پژوهشگران با توسعه نوعی سلول ارائهدهنده آنتیژن مصنوعی، روشی جدید برای تقویت عملکرد سلولهای ایمنی در مقابله با تومورهای جامد ارائه کردهاند؛ روشی که با تغییر ویژگیهای فیزیکی این سلولها، متابولیسم و ماندگاری سلولهای ضدسرطان را بهبود میبخشد.
به گزارش سیناپرس، ایمنیدرمانی مبتنی بر انتقال سلولهای T دارای گیرنده اختصاصی سلول T (TCR)، یکی از راهبردهای مؤثر برای هدف قرار دادن تومورهای جامد به شمار میرود. با این حال، تأثیر ویژگیهای فیزیکی سطح تعامل میان سلولهای ارائهدهنده آنتیژن و سلولهای T بر تنظیم فعالیت و متابولیسم این سلولهای ایمنی، تاکنون بهطور کامل مشخص نشده بود.
در پژوهشی جدید، محققان نوعی سلول فعالکننده مصنوعی ویسکوالاستیک با نام SynVAC طراحی کردهاند که میتواند شرایط لازم برای فعالسازی و تکثیر هدفمند سلولهای T را فراهم کند. این سلولهای مصنوعی بهگونهای ساخته شدهاند که سرعت کاهش تنش در آنها از طریق تنظیمات شیمیایی قابل کنترل باشد؛ بدون آنکه این تغییر بهطور مستقل بر میزان سفتی سلول یا تراکم کمپلکس پپتید-مولکول سازگاری بافتی اصلی (pMHC) و لیگاندهای تحریککننده مشترک تأثیر بگذارد.
این فناوری بستری مشخص و مقیاسپذیر برای تکثیر سلولهای ایمنی فراهم میکند. نتایج پژوهش نشان میدهد سامانه SynVAC-pMHC در غنیسازی سلولهای T از نوع CD8+ که آنتیژن مشخصی را شناسایی میکنند، عملکرد بهتری نسبت به سلولهای دندریتیک مشتقشده از مونوسیت دارد.
بر اساس یافتههای محققان، سلولهای مصنوعی که تنش را با سرعت بیشتری کاهش میدهند، موجب تقویت پیامرسانی گیرنده سلول T (TCR) و افزایش فعالیت مسیر مولکولی mTOR میشوند. این تغییرات، فرایندهای متابولیکی سلولهای T را تحت تأثیر قرار میدهد و آنها را پس از تکثیر به وضعیتی با بهرهوری انرژی بیشتر و ویژگیهای مشابه سلولهای حافظه هدایت میکند.
اهمیت این تغییرات زمانی مشخص میشود که سلولهای T برای مدت طولانی در بدن باقی بمانند و توانایی مقابله با سلولهای سرطانی را حفظ کنند. بررسیها نشان داده است سلولهای TCR-T تکثیرشده با استفاده از SynVAC-pMHC دارای سرعت کاهش تنش بالا، در مدلهای ملانوما و سرطان تخمدان، ماندگاری بیشتری داشته و فعالیت ضدتوموری پایدارتر و مؤثرتری از خود نشان میدهند.
این نتایج نشان میدهد ویژگیهای فیزیکی سلولهای مصنوعی، بهویژه ویسکوالاستیسیته و سرعت کاهش تنش، میتوانند نقش تعیینکنندهای در تنظیم متابولیسم و مسیر تمایز سلولهای T داشته باشند.
به نقل از وبسایت nature، محققان معتقدند این دستاورد علاوه بر روشن کردن نقش ویژگیهای مکانیکی سطح تعامل سلولهای ایمنی، راهکاری کاملاً مصنوعی و قابل توسعه برای تولید سلولهای TCR-T با توان درمانی بالاتر فراهم میکند؛ رویکردی که میتواند به بهبود روشهای ایمنیدرمانی سرطان، بهویژه در مقابله با تومورهای جامد، کمک کند.





