هوش مصنوعی؛ راهکار نجات بینایی سالمندان
با توجه به افزایش جمعیت سالمند و کمبود منابع مراقبت از چشم، سیستمهای مبتنی بر هوش مصنوعی میتوانند تاخیر ۲۲ هفتهای در تشخیص را کاهش دهند. این فناوری با تسریع فرآیند مداخله پزشکی، از کاهش دائمی بینایی و نابینایی در سالمندان جلوگیری میکند.
به گزارش سیناپرس، با توجه به رشد پیشبینیشده جمعیت سالمند در آینده نزدیک که به افزایش نرخ اختلال بینایی و نابینایی منجر خواهد شد، سیستمهای مراقبتهای بهداشتی در سراسر جهان، تلاشهای قابلتوجهی برای بهبود مراقبت از چشم انجام میدهد.
امروزه، حتی در کشورهای توسعهیافته، ارائه مشاورهها و مراقبتهای چشمپزشکی موجود، اگر تعداد فزاینده بیماران دارای اختلال بینایی را در نظر بگیریم، دیگر کافی نیست. نتایج تحقیق انجام شده در انگلستان، کاهش دائمی در بینایی و میدان دید بیماران را به دلیل تاخیر ۲۲ هفتهای در مراقبت از چشم نشان داد که اگر زودتر مداخلهای انجام میشد، میتوانست از این مورد جلوگیری شود.
این موضوع نیاز فوری به راهکارهایی را برای بهبود دسترسی و در دسترس بودن خدمات مراقبت از چشم در سطح اولیه، ثانویه و عالی نشان میدهد. تصویربرداری پزشکی برای تشخیص و درمان صحیح آسیبهای چشمی اساسی است.
در پنج سال اخیر با کمک پیشرفتهای تکنولوژیکی و درمانی، وضوح این تصاویر که میتوانند برای ارائه اطلاعات در مورد تغییرات آناتومیکی و عملکردی مورد استفاده قرار گیرند، به طور قابلتوجهی بهبود یافته است. با این وجود، به دلیل تعداد زیاد تصاویر و یافتههایی که میتوان برای هر بیمار به دست آورد، این پیشرفتها در واقع درک و درمان بیماریهای چشم را دشوارتر کرده است.
هوش مصنوعی میتواند در عمل بالینی برای کمک به تشخیص ویژگیهای تصویر با وضوح بالا مورد استفاده قرار گیرد، بنابراین میزان خطاهای تشخیصی را کاهش میدهد و در نتیجه به ابزاری ضروری در چشمپزشکی تبدیل میشود.
با توجه به توانایی هوش مصنوعی در تشخیص الگوهای خاص بیماری، میتوان از این ابزار برای گسترش دانش علمی و نوآورانه استفاده کرد و به همین ترتیب، پیشرفت در اجرای برنامههای تشخیص پزشکی از راه دور را تسهیل میکند.
امروزه، هوش مصنوعی بهعنوان هوش انسانی که توسط یک ماشین یا کامپیوتر از طریق روشهای مختلف به دست میآید، در نظر گرفته میشود. این هوش شامل یادگیری ماشین، یادگیری عمیق، یادگیری ماشین مرسوم، بینایی کامپیوتر، رباتیک، استدلال، هوش عمومی، سیستم خبره، یادگیری خودکار و برنامهریزی است.
یادگیری ماشین برای اولینبار در سال ۱۹۸۸ بهعنوان رشتهای از مطالعات که به کامپیوترها توانایی یادگیری بدون برنامهریزی صریح و به سیستمها توانایی یادگیری خودکار میدهد تعریف شد و دائما در حال تکامل است. هدف هوش مصنوعی این است که کامپیوترها را وادار به ارائه اطلاعات از افکار ما و بهبود کارایی کار در زندگی پرسرعت امروزی کند.
اولین مقالات در مورد هوش مصنوعی در حوزه بیناییسنجی و چشمپزشکی در سال ۱۹۷۷ منتشر شدند، بنابراین بازه زمانی انتخاب شده از سال ۱۹۷۷ تا دسامبر ۲۰۲۱ بود. حوزه تحقیقاتی در این زمینه، متنوع است، با این وجود، تمرکز روشنی بر تحقیقاتی که در این زمینه انجام میشود، وجود دارد و رایجترین موضوع مورد بحث، استفاده از هوش مصنوعی در تشخیص آسیبهای شبکیه است.
زمینه تحقیقاتی که بیشترین توجه را به خود جلب کرده است، کاربرد هوش مصنوعی در مورد اختلالات شبکیه است. تخمین زده میشود که تا سال ۲۰۴۰، ۶۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان به دیابت مبتلا خواهند شد، بنابراین، هوش مصنوعی سیستمهایی برای بهبود تشخیص و درمان این بیماریها در حال توسعه هستند.
محققان، تجزیه و تحلیل جامعی از زمینههای تحقیقاتی کلیدی در زمینه هوش مصنوعی ارائه کردند که در بیناییسنجی و چشمپزشکی کاربرد دارند. بنابراین، موضوعاتی که هوش مصنوعی در آن زمان بیشترین کاربرد را داشته و از سال ۱۹۷۷ نیز به همین صورت بودهاند، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتهاند.
به نقل از ایسنا، نتایج منتشر شده در نشریه الزویر نشان داد، استفاده از هوش مصنوعی در تشخیص «کراتوکونوس» و «اکتازی قرنیه» همچنان یک حوزه کمتر مطالعه شده و رو به رشد است و از سال ۲۰۱۸، با پیشرفت در سیستمهای کامپیوتری، افزایش قابلتوجهی در تعداد مطالعات وجود داشته است.
طبق نتایج کلی، هوش مصنوعی به بهبود تشخیص و درمان بیماریهای چشمی و مراقبتهای چشمپزشکی در بیمارستانها و مراکز مراقبتهای اولیه کمک خواهد کرد.
