گزارش تصویری از گنبد وست بادن اسپرینگ
بحث استفاده از آثار باستانی و بناهای تاریخی به عنوان اقامتگاه ها و اماکن توریستی مدت ها است که در سراسر دنیا به عنوان یکی از روش های مدرن حفاظفتی پذیرفته شده است و از همین رو امروزه شاهد وجود تعداد زیادی هتل و اقامتگاه تاریخی هستیم که مجهز به کلیه وسایل و خدمات رفاهی هستند .
یکی از مشهورترین این بناهای تاریخی که البته به عنوان یک هتل بسیار لوکس نیز شناخته می شود هتل وست بادن اسپرینگ West Baden Springs Hotel در کشور آمریکا است . این بنا به حاطر دارابودن یک گنبد بسیار بزرگ کاملا از سایر بناهای مشابه متمایز شده است و به خوبی در میان ساکنین منطقه شناخته شده است، این بنا در سال ۱۹۵۵ دارای عریض ترین گنبد در آمریکا بود و این عنوان را در دهه نخست قرن پیشین یعنی سال ۱۹۰۲ نیز در سطح جهانی در اختیار داشت ولی در طول زمان این عناوین را به سایر بناهای موجود در جهان واگذار نمود، همچنین در سال ۱۹۷۴ تیز نام این بنای ویژه در لیست آثار و گنجینه های ملی کشور آمریکا ثبت گردید و در سال ۱۹۸۷ نیز نام این اثر به لیست بناهای تاریخی شهری در این کشور افزوده شد تا اهمیت آن بیش از پیش برای مردم بالا برود.
تاریخچه
در سال ۱۷۷۸ بود که درخواست نمک در صدر جدول درخواست های تجاری در کشور آمریکا قرار داشت و به همین علت نیز دولت وقت دستور به ساخت یک بنای ویژه در منطقه های دارای ذخایر نمک داد و در این میان تعداد زیادی از چشمه های دارای انباره نمک به بناهای ویژه مجهز گردیدند و فردی به نام جورج راجرز کلارک به عنوان مهم ترین فرد در این اکتشافات نامی برای خود دست و پا نمود،این تجارت به قدری سودزا بودکه در سال ۱۸۳۲ دکتر ویلیام بوولز اقدام به خرید بنای بسیار بزرگی در نزدیکی یک چشمه نمک نمود ، این مکان که سال ها بعد به نخستین هتل French Lick Springs تبدیل شد در همان سال نخستین بنا را در محیط خود مورد بهره برداری قرار داد،این بنا به علت جاذبه های مالی و زیبایی منطقه به یک اقامتگاه ویژه تبدیل گردید که تا به امروز نیز کاربری خود را به همان شکل حفظ نموده است. در همان دوران بود که جنگ آمریکا و مکزیک به اوج خود رسید و صاحب اصلی بنا با قرار دادی ویژه و پنج ساله طرح شراکت با یک فرد دیگر در ازای
گسترش امکانات این مرکز را به امضا رساند و خود عازم جنگ شد ولی جنگ در زمانی کمتر از دو سال به پایان رسید و با بازگشت زودهنگام او این پروژه نیمه کاره باقی ماند و
سرانجام دولت آمریکا این بنا و زمین های اطراف آن به وسعت ۱.۶ کیلومتر مربع را خریداری نمود، بیشتر این زمین در سیل نابود شده بود و خاک شسته شده آن برای کشاورزی چندان مناسب نبود زیرا این سیلاب ها به صورت سالیانه و منظم ادامه داشتند، رد سال ۱۸۵۱ بود که این زمین ها به میزان ۳.۱ کیلومتر مربع افزایش یافت و درست در کنار بنای اولیه یک هتل دیگر که بزرگتر از بنای اولیه بود توسط فردی دیگر ساخته شد تا رقابت بین این دو هتل به شکوفایی منطقه منجر گردد.
در سال ۱۹۵۲ بود که بنای فعلی هتل ساخته شد و به نام Mile lick نامیده شد ولی سه سال بعد و در سال ۱۸۵۵ به نام فعلی خود یعنی West Baden تغییر یافت . سرانجام در سال ۱۸۸۷ بود که با افتتاح خطوط راه آهن در نزدیکی این بنا ارزش آن بسیار بالاتر رفته ومخاطبین بسیاری به این هتل جذب شدند در این میان هردو هتل با چنگ و دندان به دنبال جذب مشتری بودند و سعی در بهبود خدمات خود داشتند تا با عرضه غذا، فضای استراحت، امکانات جانبی و … حتی یک گام از رقیب خود جلو بیفتند، در همین دوران بود که چشمه های این دو هتل بسیار مشهور شده و در تمامی کشور شناخته شده بودند وبه همین دلیل نیز هفت مسیر ویژ راه آهن برای دسترسی به این مراکز تفریحی در نظر گرفته شده بودند و تعداد زیادی از گردشگران را به این محل می آوردند.
به هر روی با راه اندازی دوباره هتل وست بادن اسپرینگ این بنای منحصر به فرد به عنوان هجدهمین شگفتی معماری جهان معرفی شده و این موضوع شهرت بسیاری برای هتل به ارمغان آورد . وجود طبیعت زیبا و چنگل های سرسبز در کنار تاریخچه بنا و همچنین چشمه های آب معدنی با کاربرد درمانی سبب شده است که همواره گردشگران بسیاری برای بازدید و اقامت در هتل وست بادن اسپرینگ ، به این منطقه سفر کنند .
