مطالعهای تازه، انبساط شتابدار کیهان را به چالش کشید
پژوهشگران با بازتحلیل دادههای بیش از ۱۷۰۰ ابرنواختر، شواهدی ارائه کردهاند که نشان میدهد انبساط کیهان ممکن است برخلاف تصور رایج شتاب نگیرد؛ یافتهای که در صورت تأیید، میتواند دیدگاههای کنونی درباره انرژی و ماده تاریک را دستخوش تغییر کند.
به گزارش سیناپرس، تحقیقات جدید، انبساط شتابدار کیهان و دانستههای دانشمندان در مورد ماده تاریک را زیر سوال برده است. یک مطالعه جدید، بحث پیرامون انبساط شتابدار کیهان را دوباره مطرح میکند، یکی از شواهد کلیدی که دانشمندان برای اثبات وجود ماده تاریک از آن استفاده کردهاند. پروفسور سوبیر سارکار از دانشگاه آکسفورد و همکارانش گزارشی در مورد این موضوع در ماهنامه انجمن سلطنتی نجوم منتشر کردند.
محققان کاتالوگ Pantheon+ را که شامل دادههایی در مورد ۱۷۰۱ ابرنواختر نوع Ia است، مطالعه کردند. این انفجارها در نجوم «شمعهای استاندارد» محسوب میشوند، زیرا از روشنایی آنها برای تخمین فاصله کهکشانهای دور استفاده میشود. مشاهدات این نوع ابرنواخترها در دهه ۱۹۹۰ از جمله شواهدی بود که دانشمندان را به این نتیجه رساند که انبساط کیهان در حال شتاب گرفتن است.
با این حال، برخی از دانشمندان معتقدند که ممکن است یک نقص روششناختی در این نتیجهگیریها وجود داشته باشد. محققان دانشگاه یونسی در کره جنوبی پیش از این گزارش داده بودند که ابرنواخترها در کهکشانهای جوان ممکن است کمتر از آنچه قبلاً تصور میشد، درخشان باشند. از آنجایی که کهکشانهای دوردست در مراحل اولیه خود مشاهده میشوند، ممکن است فواصل تخمینی تا آنها بیش از حد تخمین زده شده باشد.
پس از اعمال این اصلاح، تیم پروفسور سارکار به نتایجی رسید که با مدل کیهانشناسی غالب متفاوت است. محاسبات آنها نشان میدهد که انبساط جهان ممکن است در حال شتاب گرفتن نباشد، بلکه به تدریج در حال کند شدن باشد.
به نقل از جوان، پروفسور دومینیک شوارتز از دانشگاه بیلهفلد این یافتهها را “یک مشاهده جالب با پیامدهای بالقوه قابل توجه” توصیف کرد. او گفت که مفهوم انرژی تاریک در درجه اول به عنوان راه حلی برای تطبیق مشاهدات نجومی با مدلهای نظری جهان پدیدار شد و افزود که ظهور اختلافات مربوط به خواص ستارههای قدیمیتر و کمنورتر ممکن است دوباره به مشکلی در مدل کیهانشناسی غالب اشاره کند.
با این حال، همه دانشمندان با این نتیجهگیریها موافق نیستند. پروفسور جاشوا فریمن از مرکز شتابدهنده خطی استنفورد، بخشی از وزارت انرژی ایالات متحده، استدلال میکند که شواهد فراوانی از انبساط شتابدار جهان، از جمله تابش زمینه مایکروویو کیهانی، ساختار بزرگمقیاس جهان و سایر شاخصها، وجود دارد. او افزود که یک اصلاح واحد در دادههای ابرنواختر برای لغو مدل کیهانشناسی غالب کافی نیست.
