نابرابری اجتماعی سلامت تهرانیها را نشانه گرفت
با وجود اینکه ۷۲.۳ درصد شهروندان تهرانی وضعیت سلامت خود را خوب یا عالی ارزیابی کردهاند، نتایج یک پژوهش جدید نشان میدهد سن، طبقه اجتماعی، کیفیت محیط زندگی و دسترسی به خدمات درمانی همچنان مهمترین عوامل تعیینکننده سلامت هستند و نابرابریهای اجتماعی و محیطی، سلامت گروههای آسیبپذیر را بهطور جدی تهدید میکند.
به گزارش سیناپرس، یک پژوهش جامعهشناختی نشان میدهد اگرچه اکثر شهروندان تهرانی وضعیت سلامت خود را خوب ارزیابی میکنند، اما نابرابریهای عمیق اجتماعی و محیطی، تهدیدی جدی برای سلامت قشرهای آسیبپذیر جامعه محسوب میشود.
نتایج پژوهشی درباره ارزیابی افراد از سلامت خود شهروندان تهرانی نشان میدهد کیفیت محیط زندگی و دسترسی به خدمات سلامت، در کنار سن و طبقه اجتماعی، از مهمترین عوامل مؤثر بر خودگزارشی سلامت هستند.
امروزه سلامت تنها به معنای نبود بیماری نیست، بلکه حاصل تعامل عوامل زیستی، روانی، اجتماعی و محیطی است. از همین رو، پژوهشگران معتقدند برای شناخت و ارتقای سلامت جامعه، باید علاوه بر خدمات درمانی، شرایط زندگی و محیط سکونت افراد نیز مورد توجه قرار گیرد. در این میان، «خودگزارشی سلامت» بهعنوان یکی از معتبرترین شاخصهای سنجش سلامت، ارتباط نزدیکی با کیفیت زندگی، بیماریهای مزمن و حتی خطر مرگ زودرس دارد.
در همین راستا، طاهره رستمی، پژوهشگر حوزه جامعهشناسی، با همکاری دکتر علی منتظری و دکتر فروزنده جعفرزادهپور، مطالعهای را با مشارکت ۴۰۰ شهروند ۱۸ تا ۶۵ ساله تهرانی انجام دادند. دادههای این پژوهش بهصورت الکترونیکی گردآوری و با روشهای آماری مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد ۷۲.۳ درصد شرکتکنندگان، سلامت خود را «خوب»، «خیلی خوب» یا «عالی» ارزیابی کردهاند. با این حال، تحلیلها نشان داد افزایش سن و قرار گرفتن در طبقات اجتماعی پایینتر، احتمال گزارش سلامت نامطلوب را افزایش میدهد و نابرابریهای اجتماعی همچنان از عوامل مهم تفاوتهای سلامت در جامعه محسوب میشوند.
یافتهها همچنین بیانگر آن است که کیفیت محیط زندگی با درک افراد از سلامت خود ارتباط مستقیم دارد. نزدیک به نیمی از پاسخدهندگان، محله خود را شلوغ و همراه با آلودگی صوتی توصیف کردند. هرچند بیشتر افراد وضعیت نظافت و امنیت محله را مطلوب دانستهاند، اما پژوهشگران تأکید میکنند قرار گرفتن طولانیمدت در معرض آلودگی صوتی و تنشهای محیطی میتواند موجب افزایش استرس، اختلال خواب و کاهش کیفیت زندگی شود.
در زمینه خدمات سلامت نیز، اگرچه بیشتر شرکتکنندگان دسترسی مکانی به مراکز درمانی را مناسب ارزیابی کردند، اما رضایت آنان از کیفیت خدمات کمتر بود. این یافته نشان میدهد دسترسی مؤثر به خدمات سلامت، علاوه بر نزدیکی مراکز درمانی، به کیفیت خدمات، هزینه، زمان انتظار و سهولت دریافت مراقبت نیز وابسته است.
تحلیل رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد حتی پس از کنترل متغیرهایی مانند جنسیت، تحصیلات، وضعیت تأهل، اشتغال و درآمد، چهار عامل سن، طبقه اجتماعی، کیفیت محیط زندگی و دسترسی به خدمات سلامت همچنان ارتباط معناداری با برداشت افراد از وضعیت سلامت خود دارند.
به اعتقاد پژوهشگران، این نتایج اهمیت «تعیینکنندههای اجتماعی سلامت» را نشان میدهد و بر ضرورت کاهش نابرابریهای اجتماعی، بهبود کیفیت محیطهای شهری و ارتقای دسترسی عادلانه به خدمات بهداشتی و درمانی برای افزایش سلامت و کیفیت زندگی شهروندان تأکید میکند.
به نقل از ایسنا، طبق دادههای روابط عمومی پژوهشکده علوم بهداشتی جهاد دانشگاهی، این خبر برگرفته از بخشی از یافتههای پژوهشی با عنوان «نقش عوامل محیطی و دسترسی به خدمات بهداشتی ـ درمانی در خودگزارشی سلامت شهروندان تهرانی» است که توسط دکتر طاهره رستمی، دکتر علی منتظری و دکتر فروزنده جعفرزادهپور انجام شده است.
متن کامل این مقاله علمی ـ پژوهشی در فصلنامه پایش (دوره ۲۵، شماره ۴ – ( مرداد ـ شهریور ۱۴۰۵) منتشر شده و از طریق وبسایت این نشریه به نشانی payeshjournal.ir در دسترس پژوهشگران، متخصصان و سایر علاقهمندان قرار دارد.
