یافتههای تازه درباره قابلبرگشت بودن تغییرات ناشی از پیری؛
بازگشت جوانی به سطح DNA!
پژوهشگران در مطالعهای تازه نشان دادهاند که برخی تغییرات ساختاری مرتبط با افزایش سن در DNA ممکن است برخلاف تصور گذشته، تا حدی قابل بازگشت باشند.
به گزارش سیناپرس، در این تحقیق که روی بافت کبد موشهای آزمایشگاهی انجام شده، افزایش سطح پروتئینی موسوم به SIRT6 توانسته الگوهای سازماندهی DNA را که معمولاً در سلولهای جوان دیده میشود، بازسازی کند.
بر اساس این مطالعه، با افزایش سن، ساختار بستهبندی DNA در سلولها دچار اختلال شده و در نتیجه برخی ژنهای التهابی فعال و ژنهای مرتبط با عملکرد طبیعی اندامها خاموش میشوند. این فرآیند بهعنوان یکی از مکانیسمهای کلیدی در پیری سلولی شناخته میشود.
پژوهشگران دانشگاه بار ایلان با تمرکز بر نقش SIRT6 دریافتند؛ این پروتئین در حفظ ساختار کروماتین، ترمیم DNA و تنظیم عملکرد متابولیک نقش مهمی دارد. کروماتین ساختاری است که DNA را در سلول سازماندهی کرده و کنترل فعالیت ژنها را بر عهده دارد.
در این پژوهش، موشهای مسن که سطح بالاتری از SIRT6 در بدن خود داشتند، توانستند ساختار فشردهتر و جوانمانند کروماتین را در سلولهای کبدی خود حفظ کنند. همچنین در مرحلهای دیگر، افزایش این پروتئین در موشهای بسیار پیر موجب شد بخشی از تغییرات مرتبط با پیری در DNA تا حدودی به حالت جوانتر بازگردد.
به گفته محققان، این تغییرات با کاهش التهاب و بهبود عملکرد متابولیک در کبد همراه بوده است.
با این حال، پژوهشگران تأکید میکنند این نتایج هنوز در مرحله آزمایشگاهی و حیوانی است و نمیتوان آن را به انسان تعمیم داد. همچنین هرگونه مداخله ژنتیکی در انسان نیازمند بررسیهای بسیار گستردهتر ایمنی و اخلاقی است.
این یافتهها که در مجله Nature Communications منتشر شدهاند، در صورت تأیید در مطالعات انسانی میتوانند دیدگاه تازهای درباره ماهیت پیری و امکان مداخله در روند آن ارائه دهند.
مترجم: بیتااکبری
