پاکسازی اقیانوس ها با نانوربات های گرافینی

 لایه بیرونی این نانوربات ها از جنس اکسید گرافین است که سرب (یا سایر فلزات سنگین) را جذب می کند؛ لایه میانی آن ها از جنس نیکل است و امکان کنترل حرکت آن ها را با استفاده از میدان مغناطیسی برای محققان فراهم می کند؛ هسته آن ها نیز از جنس پلاتین است و در جریان یک واکنش شیمیایی با پروکسید هیدروژن، نیرومحرکه لازم برای فعالیت ربات را فراهم می کند.
این نانوربات ها که اندازه آن ها کوچکتر از قطر تار موی انسان است، قابلیت استفاده مجدد را دارند و در مقایسه با راهکارهای موجود، بسیار کارآمدتر هستند. 
پیش بینی می شود تا سال 2050 میزان پلاستیک موجود در اقیانوس ها بیش از ماهیان باشد و فلزات سنگین مانند سرب، آرسنیک، جیوه، کادومیوم و کروم تعادل بیولوژیکی آب ها را برهم زده و چرخه طبیعی زندگی را تهدید کند. 
استفاده از نانوربات های هوشمند برای جمع آوری فلزات سنگین از مایعات آلوده و انتقال آن ها به محل موردنظر و حتی رهاسازی فلزات در محل مقتضی، یکی از کاربردهای صنعتی بسیار مهم نانوابزارها در عصر حاضر محسوب می شود. 
با وجود این که نانوربات های مورد بحث با استفاده از یکی میدان مغناطیسی دقیق کنترل می شوند، در آینده ای نزدیک محققان ترتیبی را اتخاذ می کنند که ربات ها به طور خودکار عملیات مسیریابی و هدایت را انجام دهند. 
به گزارش ایرنا از ساینس، گزارش کامل این تحقیقات در نشریه Nano Letters منتشر شده است.