افزایش تولید گل مریم با تیماری متفاوت
به منظور بررسی تاثیر سطوح مختلف نیتروژن و باکتری های حل کنند ه فسفات بر عملکرد و صفات کیفی گل شاخه بریده مریم رقم دابل یک آزمایش فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار و با 12 تیمار شامل سطوح مختلف نیتروژن (صفر، 50، 100 و 200 کیلوگرم در هکتار) و کود زیستی حاوی باکتری های حل کننده فسفات (صفر، 5 و 10 کیلوگرم در هکتار) در گلخانه ای در استان زنجان در سال 1390 به اجرا درآمد.
با افزایش سطوح نیتروژن و کود زیستی حاوی باکتری های حل کننده فسفات صفات سطح برگ، درصد آب نسبی، شاخص کلروفیل برگ، درصد نیتروژن برگ، میزان ماده خشک و بیومس گیاهی افزایش یافت.
در این آزمایش صفاتی مانند سطح برگ، درصد باز شدن هم زمان گلچه ها، درصد آب نسبی، ماندگاری، کلروفیل، درصد نیتروژن، فسفر و پتاسیم برگ و درصد ماده خشک و میزان بیومس گیاه مورد اندازه گیری قرار گرفتند. نتایج تجزیه واریانس داده ها نشان داد که اثر سطوح مختلف نیتروژن جز بر ماندگاری گل و درصد پتاسیم برگ بر سایر صفات در سطح احتمال یک درصد معنی دار بوده است.
باکتری های حل کننده فسفات نیز جز بر صفت ماندگاری گل و درصد نیتروژن و فسفر برگ بر سایر صفات در سطح احتمال یک درصد معنی دار بوده است. اثر متقابل نیتروژن و باکتری های حل کننده فسفات بر درصد بازشدن همزمان گلچه ها، ماندگاری گل، درصد ماده خشک و میزان بیومس گیاه در سطح احتمال یک درصد معنی دار بوده و با افزایش سطوح نیتروژن و کود زیستی حاوی باکتری های حل کننده فسفات صفات سطح برگ، درصد آب نسبی، شاخص کلروفیل برگ، درصد نیتروژن برگ، میزان ماده خشک و بیومس گیاهی افزایش یافت.
بر اساس این آزمایش مشخص شد که بهترین تیمار برای رسیدن به حداکثر عملکرد و صفات کیفی در گل مریم 200 کیلوگرم نیتروژن 10 کیلوگرم کود زیستی حاوی باکتری های حل کننده فسفات در هکتار بوده است.
منبع: طیبه طاهر، احمد گلچین، سعید شفیعی، 1394، تاثیر نیتروژن و باکتری های حل کننده فسفات بر عملکرد و صفات کیفی گل شاخه بریده مریم (Polianthes tuberose). نشریه علوم باغبانی، سال بیست و نهم، شماره 2.