بیوپسی مایع؛ آزمایش خونی که بازگشت سرطان ریه را ماه‌ها پیش از اسکن تشخیص می‌دهد
پژوهشگران در مطالعه‌ای جدید نشان دادند که یک آزمایش خون ساده موسوم به بیوپسی مایع می‌تواند باقی‌مانده سرطان ریه را در مراحل بسیار زودرس و ماه‌ها پیش از آنکه تومور در تصویربرداری قابل مشاهده شود، شناسایی کند؛ یافته‌ای که می‌تواند مسیر مراقبت پس از درمان بیماران را متحول کند.
به گزارش سیناپرس، سرطان ریه غیرسلول کوچک (NSCLC) شایع‌ترین نوع سرطان ریه و یکی از اصلی‌ترین علل مرگ ناشی از سرطان در جهان است. تومورهای کوچک در بیماران مبتلا به مراحل اولیه این بیماری معمولاً با جراحی برداشته می‌شوند و میزان بقا در این بیماران نسبتاً بالا است؛ با این حال، حتی در مرحله I نیز احتمال بازگشت بیماری بین ۵ تا ۱۹ درصد گزارش شده و پیگیری با تصویربرداری همچنان استاندارد مراقبت محسوب می‌شود.
اکنون نتایج مطالعه‌ای که در نشریه The Journal of Molecular Diagnostics منتشر شده، نشان می‌دهد که بیوپسی مایع می‌تواند این شکاف میان پایان درمان و تشخیص بالینی عود بیماری را پر کند. در این پژوهش، محققان بیماران مبتلا به سرطان ریه را در مراحل مختلف درمان با نمونه‌گیری‌های مکرر خون پایش کردند تا سطح DNA توموری در گردش (ctDNA) را ردیابی کنند.
این روش با تحلیل نشانه‌های ژنتیکی اختصاصی تومور که سلول‌های سرطانی به جریان خون آزاد می‌کنند، امکان شناسایی باقی‌مانده‌های میکروسکوپی بیماری را فراهم می‌آورد.
دکتر ماتیجا اسنودرل، پژوهشگر ارشد از بخش پاتولوژی دانشگاه NYU Langone و مرکز سرطان پرلموتر، در این باره گفت: «مهم‌ترین یافته ما این بود که نتیجه مثبت آزمایش DNA توموری، به‌عنوان یک نشانگر زیستی بسیار حساس برای بیماری باقی‌مانده حداقلی عمل می‌کند و بازگشت میکروسکوپی بیماری را ماه‌ها پیش از آنکه اسکن‌ها تومور فیزیکی را نشان دهند، تشخیص می‌دهد. در مقابل، نتیجه منفی آزمایش به‌طور قوی با بهبود پایدار بیماری مرتبط بود.
دکتر هاروی آی. پس، پژوهشگر همکار از بخش جراحی قلب و توراکس دانشگاه NYU Langone، نیز از دیدگاه یک جراح توضیح داد: من بیمارانم را بسیار نزدیک دنبال می‌کنم و می‌خواهم در سریع‌ترین زمان ممکن بدانم آیا سرطان بازگشته است یا نه. متأسفانه حتی بیماران در مراحل اولیه نیز در معرض خطر عود هستند. یافته‌های مطالعه ما نشان می‌دهد که بیوپسی مایع، زمانی که در پایش روتین پس از درمان ادغام شود، تا چه حد می‌تواند حساس و اختصاصی باشد؛ حتی در مراحل اولیه سرطان ریه. این موضوع برای تصمیم‌گیری درباره درمان‌های پس از عمل جراحی اهمیتی حیاتی دارد.
به گفته دکتر اسنودرل، آزمایش بیماری باقی‌مانده حداقلی از طریق بیوپسی مایع «تغییری بنیادین در مراقبت پس از عمل» ایجاد می‌کند: این روش ابزاری قدرتمند در اختیار پاتولوژیست‌ها قرار می‌دهد تا بیماری را پیش از ظاهر شدن در تصویربرداری تشخیص دهند و پزشکان را به بینش‌های عملی برای شخصی‌سازی راهبردهای پایش و مداخله برای هر بیمار مجهز می‌کند.
بر اساس این مطالعه، مزایای این روش در مسیر درمان بیمار عبارت‌اند از: شناسایی زودتر بیماران پرخطر یا کم‌خطر، هدایت درمان هدفمند برای بیمارانی که بیماری باقی‌مانده قابل تشخیص دارند و در عین حال مصون داشتن بیماران با نتایج پاک از بار درمان‌های اضافی و سموم ناشی از آن، کاهش اضطراب انتظار بین اسکن‌های دوره‌ای با جایگزین کردن عدم قطعیت با داده‌های زیستی روشن، و امکان از سرگیری درمان در زمانی که بار بیماری بسیار کم است که به‌طور چشمگیری نتایج بلندمدت و پیش‌آگهی بقا را بهبود می‌بخشد.
فناوری بیوپسی مایع مبتنی بر توالی‌یابی کل ژنوم (WGS) که در این مطالعه به کار رفته، توسط دکتر آساف زویران، پژوهشگر همکار از شرکت C2i Genomics در نیویورک توسعه یافته است. او در این باره گفت: وعده واقعی پایش بیماری باقی‌مانده همیشه این بوده است که بیماران در معرض خطر بالای عود را به اندازه کافی زود شناسایی کنیم تا مداخله درمانی شفابخش ممکن شود؛ پیش از آنکه سرطان فرصت گسترش، تکامل و تنوع پیدا کند.
منبع: news-medical
