محدودیت زمانی غذا خوردن؛ ۸ ساعت بهتر است یا ۱۰ و ۱۲ ساعت؟ / مقایسه علمی سه الگو

پژوهش جدیدی که داده‌های پنج کارآزمایی را بررسی کرده است، نشان می‌دهد محدود کردن زمان غذا خوردن به ۸ ساعت در روز با کاهش وزن بیشتری همراه بوده است؛ با این حال، این الگو در مقایسه با پنجره‌های ۱۰ ساعته و ۱۲ ساعته در همه موارد برتری آماری معناداری نداشته و ارتباط مشخصی با بهبود شاخص‌های متابولیک مشاهده نشده است.

به گزارش سیناپرس، پژوهشگران در مطالعه‌ای که در نشریه Nutrition & Diabetes منتشر شده، ارتباط میان مدت‌زمان پنجره غذا خوردن در روش «محدودیت زمانی غذا خوردن» یا TRE و تغییرات وزن و شاخص‌های سلامت قلبی‌متابولیک را بررسی کرده‌اند.

محدودیت زمانی غذا خوردن یکی از شیوه‌های روزه‌داری متناوب است که در آن فرد، بدون الزام به شمارش کالری یا حذف گروه‌های غذایی مشخص، مصرف غذا و نوشیدنی‌های کالری‌دار خود را به یک بازه زمانی مشخص در طول روز محدود می‌کند. این بازه در مطالعات مختلف معمولاً بین ۴ تا ۱۲ ساعت متغیر است.

با وجود افزایش توجه به این روش، هنوز مشخص نیست که کوتاه‌تر کردن پنجره غذا خوردن تا چه اندازه می‌تواند به کاهش وزن یا بهبود شاخص‌های متابولیک کمک کند. پژوهشگران برای پاسخ به این پرسش، داده‌های فردی ۱۲۴ شرکت‌کننده از پنج مطالعه مرتبط با TRE را در کنار یکدیگر قرار دادند.

شرکت‌کنندگان در این مطالعات، بزرگسالانی بودند که پیش از ورود به پژوهش معمولاً بیش از ۱۴ ساعت در روز غذا می‌خوردند و دست‌کم یکی از مؤلفه‌های سندرم متابولیک را داشتند. گروه‌های مداخله موظف بودند زمان غذا خوردن خود را به ۸، ۱۰ یا ۱۲ ساعت در روز کاهش دهند، اما محدودیتی برای میزان کالری مصرفی یا کیفیت رژیم غذایی آنها تعیین نشده بود.

پنجره ۸ ساعته و کاهش وزن بیشتر

نتایج نشان داد افرادی که در گروه محدودیت زمانی ۸ ساعته قرار داشتند، کاهش وزن بیشتری را نسبت به گروه ۱۲ ساعته و گروه‌های کنترل تجربه کردند. با این حال، تفاوت میان گروه ۸ ساعته و گروه ۱۰ ساعته از نظر آماری معنادار نبود.

به‌طور کلی، شرکت‌کنندگانی که در گروه‌های TRE قرار داشتند، پنجره غذا خوردن خود را حدود چهار ساعت کاهش دادند و به‌طور متوسط ۲.۱۸ کیلوگرم نسبت به وزن اولیه خود کم کردند.

بررسی‌ها همچنین نشان داد هرچه پنجره معمول غذا خوردن فرد در طول مطالعه بیشتر کاهش پیدا کرده باشد، کاهش وزن نیز بیشتر بوده است. با این حال، این ارتباط پس از در نظر گرفتن عواملی مانند سن، جنسیت و شاخص توده بدنی (BMI) ضعیف‌تر شد.

پژوهشگران همچنین دریافتند کوتاه‌تر بودن پنجره واقعی غذا خوردن با کاهش وزن بیشتر همراه بود، اما پس از تعدیل نتایج بر اساس سن، جنسیت و BMI، این ارتباط نیز تضعیف شد.

تأثیر محدود بر شاخص‌های متابولیک

یکی از نکات قابل توجه این مطالعه آن است که کاهش زمان غذا خوردن لزوماً با بهبود همه شاخص‌های سلامت قلبی‌متابولیک همراه نبود.

افرادی که از الگوی ۱۰ ساعته پیروی کردند، کاهش بیشتری در فشار خون سیستولیک نسبت به گروه ۱۲ ساعته داشتند؛ اما در سایر مقایسه‌ها تفاوت معناداری در فشار خون، قند خون ناشتا یا شاخص‌های چربی خون مشاهده نشد.

همچنین مدت‌زمان واقعی پنجره غذا خوردن یا میزان تغییر آن در طول مطالعه، ارتباط معناداری با تغییرات قند خون ناشتا، تری‌گلیسرید، کلسترول HDL و LDL یا فشار خون نشان نداد.

پژوهشگران معتقدند یکی از دلایل مشاهده نشدن تغییرات قابل توجه در قند خون می‌تواند این باشد که بیشتر شرکت‌کنندگان مبتلا به دیابت نبودند و در آغاز مطالعه نیز سطح طبیعی قند خون ناشتا داشتند؛ بنابراین امکان مشاهده بهبود چشمگیر در این شاخص محدود بوده است.

نتایج را نباید به معنای برتری قطعی رژیم ۸ ساعته دانست

با وجود مشاهده کاهش وزن بیشتر در گروه ۸ ساعته، پژوهشگران تأکید دارند که یافته‌ها به‌تنهایی نشان‌دهنده برتری قطعی این روش برای همه افراد نیست.

این مطالعه تنها ۱۲۴ شرکت‌کننده داشت و داده‌های آن از پنج کارآزمایی با طراحی و شرایط متفاوت به دست آمده است. علاوه بر این، گروه‌های مختلف از نظر مدت‌زمان پنجره غذا خوردن مستقیماً و به‌صورت تصادفی با یکدیگر مقایسه نشده بودند. مدت پیگیری مطالعات نیز حداکثر شش ماه بود و میزان دقیق کالری مصرفی شرکت‌کنندگان اندازه‌گیری نشد.

از سوی دیگر، در این پژوهش پنجره‌های غذا خوردن کوتاه‌تر از هشت ساعت بررسی نشده است؛ بنابراین نمی‌توان از نتایج آن درباره اثر رژیم‌های با پنجره‌های بسیار کوتاه‌تر نتیجه‌گیری کرد.

در مجموع، یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد کاهش مدت‌زمان غذا خوردن، به‌ویژه در الگوی ۸ ساعته، می‌تواند با کاهش وزن بیشتری همراه باشد، اما شواهد این مطالعه ارتباط ثابتی میان مدت‌زمان پنجره غذا خوردن و بهبود فشار خون، قند خون یا چربی‌های خون نشان نمی‌دهد.

منبع: News medical