تاثیر داروهای کاهش وزن در تسکین میگرن مزمن
مطالعات نشان میدهد مصرف داروهای کاهش وزن نیاز به مراقبت اورژانسی و بستری بیمارستان را در بیماران میگرنی تا ۱۰ درصد کاهش میدهد.
به گزارش سیناپرس، محققان گزارش می دهند که مبتلایان به میگرن مزمن که داروهای GLP-۱ مصرف میکنند، در مقایسه با افرادی که داروی استاندارد خط اول میگرن مصرف میکنند، حدود ۱۰ درصد کمتر به مراقبتهای اورژانسی برای حمله میگرن نیاز دارند.
نتایج نشان داد که این بیماران همچنین کمتر به هر دلیلی در بیمارستان بستری میشوند یا برای تسکین درد خود به داروی عصبی نیاز دارند.
دکتر «ویتوریا آکار»، محقق در دانشگاه سائوپائولو در برزیل، در یک بیانیه خبری گفت: «افراد مبتلا به میگرن مزمن اغلب در اورژانس بستری میشوند یا باید چندین داروی پیشگیرانه را امتحان کنند تا دارویی را پیدا کنند که بتواند برای آنها مؤثر باشد.»
آکار در ادامه افزود: «مشاهده این الگوهای کاهش استفاده از مراقبتهای اورژانسی و کاهش استفاده از داروها برای توقف میگرن یا امتحان کردن داروهای اضافی برای پیشگیری از میگرن در میان افرادی که داروهای GLP-۱ را برای سایر بیماریها مصرف میکنند، نشان میدهد که این درمانها ممکن است به تثبیت بار بیماری به روشهایی که هنوز به طور کامل درک نکردهایم، کمک کنند.»
داروهای پپتید-۱ شبه گلوکاگون (GLP-۱) هورمون GLP-۱ را تقلید میکنند که به کنترل سطح انسولین و قند خون کمک میکند، اشتها را کاهش میدهد و هضم غذا را کُند میکند.
برای مطالعه جدید، محققان حدود ۱۱۰۰۰ بیمار مبتلا به میگرن مزمن را که داروی GLP-۱ برایشان تجویز شده بود، با ۱۱۰۰۰ بیمار دیگر که داروی میگرن توپیرامات برایشان تجویز شده بود، مقایسه کردند.
محققان در یادداشتهای پیشزمینه گفتند: افراد مبتلا به میگرن مزمن، حداقل به مدت سه ماه، ۱۵ روز یا بیشتر در ماه سردرد دارند که هشت روز از این روزها علائمی مانند درد ضرباندار، حالت تهوع یا حساسیت به نور را نشان میدهد.
این تیم از سوابق پزشکی برای پیگیری هر دو گروه به مدت یک سال استفاده کرد.
نتایج نشان داد که کمتر از ۲۴ درصد از مصرفکنندگان GLP-۱ به مراقبت اورژانس نیاز داشتند، در حالی که این رقم برای مصرفکنندگان توپیرامات بیش از ۲۶ درصد بود.
محققان دریافتند که این بیماران ۱۰ درصد کمتر به مراجعه به اورژانس نیاز داشتند؛ ۱۴ درصد کمتر در بیمارستان بستری شدند؛ و ۱۳٪ کمتر تحت عمل بلوک عصبی قرار گرفتند یا تریپتان دریافت کردند.
بیمارانی که از داروی کاهش وزن استفاده میکردند، همچنین کمتر احتمال داشت که داروهای جدید میگرن برایشان تجویز شود- ۴۸ درصد کمتر احتمال داشت که والپروات را شروع کنند؛ ۴۲ درصد کمتر احتمال داشت که آنتیبادیهای مونوکلونال پپتید مرتبط با ژن کلسیتونین (CGRP) را شروع کنند؛ ۳۵ درصد کمتر احتمال داشت که داروهای ضد افسردگی سه حلقهای را شروع کنند؛ و ۲۳ درصد کمتر احتمال داشت که دستهای از داروها به نام gepants را شروع کنند.
آکار گفت: «میگرن مزمن اغلب با شرایط متابولیک و التهابی مانند چاقی، مقاومت به انسولین، آپنه خواب و افسردگی همپوشانی دارد که میتواند درمان را دشوارتر کند.»
به نقل از مهر، او افزود: «تحقیقات اولیه در حال بررسی این موضوع است که آیا اثرات ضدالتهابی و عصبی-عروقی داروهای GLP-۱ میتواند در درمان میگرن، نه فقط از طریق کاهش وزن، نقشی داشته باشد یا خیر.»
با این حال، از آنجا که این یک مطالعه مشاهدهای بود، محققان نتوانستند ارتباط علت و معلولی مستقیمی بین مصرف داروی GLP-۱ و کاهش علائم میگرن را اثبات کنند.
