کمبود ۸ هزار روانپزشک در ایران
به گزارش دانشگاه علوم پزشکی تهران، دکتر محمد صنعتی افزود: در آمریکا، انگلیس و کانادا این نسبت ۱۲- ۱۳ روانپزشک در ۱۰۰ هزار نفر و همچنین در سوئد و نروژ نیز به ۲۰- ۳۰ در ۱۰۰ هزار نفر می رسد.
وی اظهار کرد: تعداد روانپزشک در کشور در دهه ۶۰ حدود ۱۲۰ نفر برای جمعیتی حدود ۵۰ میلیونی بود که در حال حاضر روانپزشکان ما بالای ۱۲۰۰ نفر هستند.
صنعتی ادامه داد: در سال ۶۵ روانشناس بالینی در سطح دکترا به تعداد انگشتان دست بود و احتمالاً این تعداد به حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر رسیده که در مقایسه با استاندارد کشورهای پیشرفته، نه از نظر تخت بیمارستانی و نه از نظر تعداد روانپزشک و روان درمانگر برای جمعیت ۷۵ میلیونی به حد مطلوب نرسیده ایم.
وی بیان کرد که با در نظر گرفتن جنگ، تحریم ها و مشکلات اقتصادی و… نیاز به روانپزشک و درمانگران دوره دیده، روانشناس بالینی، مددکار اجتماعی، کار درمانگر روان و روان پرستار، علاوه بر تخت در بیمارستان های عمومی ضرورت مسلم خدمات سلامت روان است تا بتوان به همه جنبه های پزشکی و دارویی، روانشناختی، اجتماعی و اقتصادی بیماران توجه کرد و به جامعه ای سالم نزدیک شد.
این روانپزشک ادامه داد: با آماری که در دست داریم، حتی با در مقایسه با برخی کشورهای همسایه و جهان سومی، کمبودها و کاستی ها بسیار است و برای رسیدن به یک سیستم خدمات آموزشی، پژوهشی، درمانی و پیشگیری در روانپزشکی و فوق تخصص های مرتبط با آن، با استانداردهای توصیه شده فاصله زیادی داریم.
اولین کرسی روان پزشکی در ایران مربوط به سال ۱۳۱۹ در دانشکده پزشکی دانشگاه تهران و متعلق به دکتر رضایی و اولین بیمارستان روانپزشکی، بیمارستان روزبه است که در سال ۱۳۲۹ توسط اساتیدی مانند مرحوم دکتر میرسپاسی و دکتر رضایی تأسیس شد.
آنان بنیان گذار روانپزشکی نوین در ایران بودند که تقریباً همه در فرانسه تحصیل کرده و مکتب نوروپسیکاتری فرانسه را به ایران آوردند و در بیمارستان روزبه آن را به دستیاران روان پزشکی آموزش می دادند و به همین دلیل تخصص روان پزشکی در ایران به عنوان تخصص «اعصاب و روان» مشهور است که ترجمه نورو پسیکاتری است.
