کسی به داد دماوند نمی رسد ؟
به گزارش سیناپرس، کوه دماوند یکی از جاذبه های طبیعی کشور ایران است که پتانسیل ثبت جهانی در فهرست میراث جهانی یونسکو را دارد؛ این کوه از سیزدهم تیرماه سال ۱۳۸۷ به عنوان نخستین اثر طبیعی ایران در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده و از سال ۱۳۸۱ نیز به عنوان «اثر طبیعی ملّی» در شمار مناطق چهارگانهٔ ارزشمند از نظر حفاظت محیط زیست قرار گرفته است.
هرچند این کوه اکنون به عنوان میراث طبیعی در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است اما با مشکلهای زیادی همچون ساخت و ساز، کوه خواری، چرای بی رویه دام و…. مواجه است؛ این روزها عده ای سودجو برای ساخت ویلاهای دنج با بیل و کلنگ بر پیکر رنجور دماوند افتاده اند. بهره برداری بیش از حد معادن و تخلیه خاک نیز استحکام این کوه را کاهش داده است؛ رانش و ریزش کوه نیز نتیجه این وضعیت است.
هم اکنون جاده کشی، بهره برداری از معادن، چرای بی رویه دام، تخریب پوشش گیاهی، فرسایش خاک، علف چینی و کندن بوته ها از دلایل تخریب و نابودی کوهستان ها محسوب می شود. نصب دکل های برق فشار قوی و عبور لوله های گاز نیز از دیگر عوامل مخرب کوهستان ها هستند.
به گزارش سیناپرس، متاسفانه در جبهه جنوبی این کوه، راهی به عرض 10 متر ایجاد و خاک آن کاملا تخریب شده است؛ خاک این ناحیه نفوذ پذیری اش را از دست داده است و دیگر قادر به جذب آب و اکسیژن کافی نیست. این مساله باعث شده تا دیگر هیچ گیاهی در این ناحیه رشد و نمو نکند و فرسایش خاک بسیاری ایجاد شود.
همچنین اخیرا تعطیلات ناشی از اپیدمی ویروس کرونا فرصتی برای زمین خواران و سودجویان ایجاد کرده تا اقدام به تصرف اراضی ملی و منابع طبیعی کوه دماوند کنند.
هرچند اکنون کوه دماوند با مشکلات زیست محیطی زیادی مواجه است اما ظرفیت ها و پتانسیل های بسیار خوبی در حوزه طبیعت، گردشگری و میراث فرهنگی دارد که باید تقویت شود؛ تقویت گردشگری می تواند راه درمانی موثر برای رشد بی رویه این ویلاسازی ها و زمین خواری ها باشد.
گردشگری به عنوان ابزاری بالقوه برای کاهش فقر و توسعه اقتصادی جامعه، می تواند فرصتی فوق العاده ای برای افزایش درک از میراث طبیعی و فرهنگی ارایه دهد و حمایت مالی بلند مدتی برای مدیریت سایت، جامعه میزبان و ارایه دهندگان خدمات گردشگری فراهم آورد.
گزارش: بیتا اکبری
