استفاده مداوم والدین از تلفن همراه، امنیت عاطفی نوجوانان را تهدید میکند
یک پژوهش جدید روی ۶۰۰ نوجوان آمریکایی نشان میدهد استفاده مداوم والدین از تلفن همراه، بهویژه زمانی که فرزند به توجه یا حمایت عاطفی نیاز دارد، میتواند احساس نادیدهگرفتهشدن و ناامنی عاطفی را در نوجوانان افزایش دهد. پژوهشگران میگویند مسئله فقط مدت استفاده از گوشی نیست؛ بلکه زمانی که نوجوان احساس کند برای جلب توجه والدین باید با صفحهنمایش رقابت کند، این رفتار میتواند بر برداشت او از رابطه عاطفی با والدین اثر بگذارد.
به گزارش سیناپرس، یک پژوهش جدید روی ۶۰۰ نوجوان آمریکایی نشان میدهد بیتوجهی والدین بهدلیل استفاده از گوشی میتواند احساس نادیدهگرفتهشدن و ناامنی عاطفی را در نوجوانان افزایش دهد.
استفاده مداوم والدین از تلفن همراه میتواند بر احساس امنیت عاطفی نوجوانان تأثیر بگذارد. یک پژوهش جدید با بررسی تجربههای ۶۰۰ نوجوان آمریکایی نشان داده است نوجوانانی که هنگام نیاز به توجه والدین، با بیتوجهی ناشی از استفاده آنها از گوشی مواجه میشوند، بیشتر احساس نادیده گرفته شدن و طردشدگی میکنند.
وقتی صفحهنمایش میان والد و فرزند قرار میگیرد
پژوهشگران در این مطالعه که با عنوان «مامانی، گوشیتو بیشتر از من دوست داری؟» منتشر شده، بررسی کردند نوجوانان ۱۲ تا ۱۷ ساله چگونه استفاده والدین و مراقبان خود از تلفن همراه و سایر دستگاههای دیجیتال را تجربه میکنند.نتایج نشان داد مسئله فقط مدت زمانی نیست که والدین با گوشی خود کار میکنند؛ بلکه زمان و شرایط استفاده از تلفن همراه نیز اهمیت دارد.
زمانی که نوجوان تلاش میکند با والد خود صحبت کند، سؤالی بپرسد، مشکلی را مطرح کند یا صرفاً توجه او را به دست آورد اما والد همچنان مشغول نگاه کردن به صفحه گوشی است، نوجوان ممکن است این رفتار را نشانهای از بیاهمیت بودن خود تلقی کند.به بیان دیگر، یک اعلان، پیام یا پیمایش ساده در شبکههای اجتماعی میتواند از نگاه والد اتفاقی چندثانیهای باشد، اما برای نوجوانی که منتظر توجه والد است، معنای متفاوتی پیدا کند. چنین تجربههایی اگر به شکل مداوم تکرار شوند، ممکن است بر برداشت نوجوان از رابطه خود با والدین اثر بگذارند.
ارتباط استفاده والدین از گوشی با دلبستگی ناایمن
پژوهشگران در این مطالعه به رابطه میان استفاده والدین از دستگاههای دیجیتال و الگوهای دلبستگی نوجوانان پرداختهاند. یافتهها نشان میدهد نوجوانانی که احساس میکنند والدینشان در زمان نیاز عاطفی به دلیل استفاده از تلفن همراه در دسترس نیستند، احتمال بیشتری دارد نشانههایی از دلبستگی ناایمن را تجربه کنند.دلبستگی به نوع رابطه عاطفی و احساسی میان کودک و مراقب اصلی او اشاره دارد. احساس اینکه والد در زمان نیاز قابل دسترس و پاسخگو است، میتواند در شکلگیری احساس امنیت کودک نقش داشته باشد.
در مقابل، بیتوجهی مکرر ممکن است این پیام را منتقل کند که نیازها و احساسات کودک در اولویت نیستند.دون گرانت، نویسنده اصلی پژوهش، نیز بر اهمیت همین برداشت نوجوانان تأکید کرده است. از این منظر، مشکل الزاماً خود تلفن همراه نیست؛ بلکه زمانی شکل میگیرد که استفاده از آن باعث شود کودک یا نوجوان احساس کند برای جلب توجه والد باید با یک صفحهنمایش رقابت کند.
«فقط چند دقیقه» همیشه از نگاه کودک چند دقیقه نیست
یکی از نکات مهم این پژوهش، تفاوت میان قصد والد و برداشت فرزند است. ممکن است والد تصور کند پاسخ دادن به یک پیام، بررسی یک اعلان یا نگاه کردن سریع به گوشی تأثیر خاصی بر رابطه ندارد. اما نوجوان ممکن است همین رفتار را بهعنوان نشانهای از بیتوجهی تفسیر کند.این مسئله بهویژه زمانی اهمیت پیدا میکند که استفاده از گوشی به عادتی دائمی تبدیل شود.
اگر والد در زمان غذا خوردن، گفتوگو، تماشای تلویزیون، رانندگی یا حتی زمانی که فرزند درباره یک مسئله شخصی صحبت میکند، مرتب تلفن همراه خود را بررسی کند، حضور فیزیکی او لزوماً به معنای حضور عاطفی نخواهد بود.پژوهشگران معتقدند چنین الگوهایی میتوانند در درک نوجوان از رابطه خانوادگی نقش داشته باشند. نوجوان ممکن است بهتدریج به این نتیجه برسد که برای دریافت توجه باید منتظر بماند یا اینکه موضوعات و احساسات او در مقایسه با محتوای موجود در گوشی اهمیت کمتری دارند.
عوامل متعددی میتوانند بر رابطه والد و فرزند و احساس امنیت نوجوان تأثیر بگذارند؛ از کیفیت ارتباط خانوادگی گرفته تا شرایط روانی، اجتماعی و محیط زندگی. بنابراین تلفن همراه را نمیتوان تنها عامل تعیینکننده در این زمینه دانست.با این حال، یافتهها یک مسئله ملموس را برجسته میکنند: نحوه استفاده والدین از فناوری میتواند برای فرزندان معنایی فراتر از یک عادت روزمره داشته باشد.
حضور والدین فقط به کنار گذاشتن گوشی محدود نمیشود
به نقل از فارس، نتایج این پژوهش لزوماً به معنای کنار گذاشتن کامل تلفن همراه نیست. گوشیهای هوشمند بخش مهمی از زندگی روزمره هستند و بسیاری از والدین برای کار، ارتباطات، امور بانکی، آموزش و حتی هماهنگی امور خانوادگی به آنها وابستهاند.موضوع اصلی، ایجاد تعادل میان استفاده از فناوری و توجه مستقیم به کودک است. زمانی که نوجوان درباره یک مسئله مهم صحبت میکند، کنار گذاشتن موقت گوشی، نگاه کردن به او و پاسخ دادن با توجه کامل میتواند پیام متفاوتی منتقل کند: اینکه صحبت و احساسات او ارزش شنیده شدن دارد.
در نهایت، پژوهش «مامانی، گوشیات را بیشتر از من دوست داری؟» یادآوری میکند که در روابط خانوادگی، کیفیت توجه گاهی از مدت حضور مهمتر است. ممکن است والد و فرزند ساعتها در یک اتاق باشند، اما اگر تلفن همراه دائماً میان آنها قرار گرفته باشد، نوجوان الزاماً احساس نمیکند که واقعاً دیده و شنیده میشود.
