کاهش هزینه انرژی خورشیدی با اینورتر هوشمند تبریزی
پژوهشگران دانشگاه تبریز، اینورتر چندسطحی نوع T بهبودیافتهای را توسعه دادهاند که با کاهش تعداد منابع تغذیه، کارایی و مقرونبهصرفه بودن سیستمهای فتوولتائیک را به طور چشمگیری افزایش میدهد.
به گزارش سیناپرس، «اینورتر چندسطحی نوع T(T-type) بهبودیافته با تعداد منابع کاهشیافته برای کاربرد سلول خورشیدی» عنوان طرح پژوهشی علی سیفی قهرمانلو از دانشگاه تبریز است که با راهنمایی سیدحسین حسینی انجام شد.
طبق گفته روابط عمومی بنیاد ملی علم ایران (INSF)، «اینورتر چندسطحی نوع T(T-type) بهبودیافته با تعداد منابع کاهشیافته برای کاربرد سلول خورشیدی» عنوان طرح پژوهشی علی سیفی قهرمانلو است که با راهنمایی سیدحسین حسینی انجام شد.
علی سیفی قهرمانلو، دارای دکتری تخصصی مهندسی برق قدرت از دانشگاه تبریز درباره این طرح توضیح داد: با توجه به رشد صنعتی در دهههای اخیر و افزایش چشمگیر نیاز به انرژی، وابستگی گسترده به سوختهای فسیلی مانند نفت و گاز، چالشهای زیستمحیطی متعددی از جمله انتشار گازهای گلخانهای و افزایش دمای زمین را به همراه داشته است. به همین دلیل، توجه به منابع انرژی تجدیدپذیر از جمله انرژی خورشیدی، بادی و سایر منابع پاک افزایش یافت و انرژی خورشیدی بهعنوان یکی از مهمترین گزینههای جایگزین سوختهای فسیلی مورد توجه قرار گرفت.
وی افزود: در این پژوهش، با تمرکز بر اینورترهای چندسطحی و با هدف کاهش تعداد منابع ولتاژ در کاربردهای انرژی تجدیدپذیر، ضرورتهایی از جمله کاهش تعداد المانها در سیستمهای انرژی تجدیدپذیر ـ بهویژه عناصر نیمههادی شامل کلیدهای الکترونیک قدرت و دیودها ـ کاهش نرخ سوئیچینگ ساختار، بررسی تلفات و راندمان، پیادهسازی در شرایط بارهای دینامیکی، بررسی اتصال به شبکه در ولتاژ پایین و همچنین امکان اتصال سلول خورشیدی به اینورتر برای بارهای منفصل از شبکه مورد بررسی قرار گرفت.
این پژوهشگر ادامه داد: هدف اصلی طرح، ارائه یک ساختار جدید با تعداد سوییچهای کمتر برای مبدل چندسطحی تکفاز متقارن و نامتقارن بود که این هدف محقق شد. در فرآیند طراحی مبدل، تعداد ادوات کلیدزنی و منابع مورد نیاز بهعنوان شاخصهای اصلی مورد ارزیابی قرار گرفت و نتایج نشان داد هرچه تعداد ادوات کلیدزنی کاهش یابد، تلفات سوئیچینگ کمتر شده، راندمان افزایش مییابد و قابلیت اطمینان سیستم بهبود پیدا میکند.
وی در پایان تأکید کرد: نتایج این طرح میتواند در توسعه سامانههای خورشیدی با هزینه کمتر، راندمان بالاتر و ساختار سادهتر مورد استفاده قرار گیرد و گامی مؤثر در بهینهسازی مبدلهای مورد استفاده در انرژیهای تجدیدپذیر به شمار آید.
