اختلال اضطراب جدایی در کودکان را درمان کنید

دکتر زهرا مرادی در گفتگو با خبرگزاری سیناپرس، اظهار کرد: گاهی این واکنش به صورت یک خشم کاذب همراه با اضطراب خود را بروز می دهد، اضطراب جدایی از سنین پیش دبستانی بروز می کند و ممکن است سالیان متمادی این حالت در فرد بماند.
وی ادامه داد: در اغلب موارد اختلال پس از یک رویداد تنش زا مانند مرگ یکی از اعضای خانواده یا یک حیوان مأنوس خانگی، یک بیماری شخصی یا بیماری یکی از اعضای خانواده و تغییر محیط مانند تغییر مدرسه یا منزل، بروز می کند.
مرادی خاطرنشان کرد: اغلب کودکان شیر خوار هنگام روبرو شدن با افراد نا آشنا و غریبه بطور ناگهانی دچار اضطراب می شوند بنابراین شاید متعجب شوید اگر کودکتان از شخصی که به او لبخند می زند، دوری کند و آشفته شود و ندانید که روش برخورد صحیح چیست و شاید نگران تنها گذاشتن او با مربی و یا پرستاران شوید، اما باید بدانید که والدین نقش بسیار مهمی در کمک به کودکان خود درسازگاری آنها با تجربیات جدید دارند.
این روانشناس تصریح کرد: اضطراب شدید و نامناسب با سطح رشد فرد ارتباط مستقیم دارد، برخی کودکان با جدایی از منزل یا هنگام جدایی یا دوری از مادر احساس ناراحتی و اضطراب می کنند که  این ترس و ناراحتی اضطراب جدایی خوانده می شود.
وی با بیان اینکه اضطراب جدایی در سن 6 ماهگی شروع می شود و در 18 ماهگی به اوج می رسد و ممکن است تا سه سالگی نیز ادامه پیدا کن، تصریح کرد: گذر از این مرحله رشد تا اندازه ای به خلق و خوی کودک و نیز مهارت های فرزند پروری والدین بستگی دارد.
وی ادامه داد: بعضی از کودکان حتی در سنین بالاتر هم از جداشدن از والدین خود می ترسند و ترس این کودکان دیگر اضطراب جدایی طبیعی تلقی نمی شود، بلکه اختلال اضطراب جدایی نام می گیرد.
مرادی یادآور شد: این کودکان به شدت نگرانند که هنگام دوری از والدین، خودشان یا والدینشان آسیب یا صدمه ای ببینند و یا دیگر نتوانند یکدیگر را پیدا کنند و در هنگام جدایی یا پیش بینی جدایی احتمالی، این کودکان نگران می شوند و حتی گاه علائم جسمانی پیدا می کنند و از شکم درد، سردرد یا حالت تهوع شکایت می کنند.
این روانشناس تصریح کرد: پژوهشهای متعددی نشان داده است که اگر کودکان و نوجوانان دچار اختلال اضطراب جدایی چنانچه بموقع درمان نشوند تاثیرات منفی و آسیب زای معنی داری در زندگیشان بجا می ماند که از جمله آنها می توان به کاهش عزت نفس و اعتماد به نفس، سوء مصرف داروها و اعتیاد به الکل، مشکل در سازگاری با موقعیتهای کاری، اختلال اضطراب در بزرگسالی و  غیبتهای مکرر از مدرسه یا عدم توانایی در به پایان بردن مدرسه و در نهایت ترک تحصیل اشاره کرد.
وی گفت: با توجه به تاثیرات آسیب زای بسیار اختلالات اضطرابی، به ویژه اختلال اضطراب جدایی، تلاش برای تشخیص، برای  درمان به موقع ضروری است.
وی با بیان اینکه اختلال اضطراب جدایی همپوشی زیادی با افسردگی و مشکلات رفتاری دارد، اظهار کرد: این کودکان اغلب دارای خلق افسرده هستند.
این روانشناس کودک گفت: بین اضطراب در کودکان، اختلال بیش فعالی و  کمبود توجه همپوشی زیادی وجود داردو این اختلال در نمونه های بالینی در پسران و دختران به نسبت مساوی دیده می شود.
وی تاثیر ژنتیک بر روی بروز اختلال اضطراب جدایی را موثر خواند و گفت: پاره ای از کودکان به طور ژنتیکی دارای خلق و خوی حساس تر و مضطرب تری هستند که آمادگی آنها را برای این مشکل زیادتر می کند همچنین  زمینه ارثی چنین مشکلی درپدر، مادر یا اطرافیان نزدیک بر بروز آن تاثیرگذار است.
مرادی بر نقش والدین در نحوه فرزند پروری برای جلوگیری از بروز اختلال اضطراب جدایی مهم خواند و اضافه کرد: والدین بسیار سهل گیر که به همه خواسته های کودک تن در می دهند و نیز والدین بسیار سختگیر هر دو احتمال بروز اختلال اضطراب را افزایش می دهند.
وی در ادامه گفت: نبود کمی و کیفی والدین، یا حضور خانواده هایی که پیوستگی، حمایت، گرمی و صمیمیت در آنها کم است و خانواده قادر نیست تعارض ها و تنش های احتمالی را به طور مناسبی حل کند در بروز بسیاری از اختلالات از جمله این اختلال موثر شناخته شده اند.
وی یادآور شد: نبود یکی از والدین به دلیل طلاق، فوت یا کار زیاد بزرگ شدن در خانواده های پرجمعیت، محله های فقیر یا دارای سطح اقتصادی  اجتماعی پایین در بروز این اختلال بسیار موثر است همچنین باید در نظر داشت بیماری یا فوت یکی از اطرافیان نزدیک و مهم برای کودک یا نوجوان، تغییرات مهم در زندگی مثل تغییر مدرسه، محل زندگی یا بیماری خود کودک عواملی هستند که به تشدید این مشکل دامن میزنند.
مرادی به ارائه راهکارهای لازم برای آماده کردن کودک برای ایجاد استقلال اشاره کردو گفت: از آنجایی که کودک شما در حال حرکت از مرحله ای به مرحله دیگر است، به او فرصت بدهید تا به جدایی عادت کند همچنین در نظر داشته باشید که  کودکان با هم متفاوت هستند به گونه ای که برخی از آنها بیشتر از دیگران ازاضطراب جدایی رنج می برند.
وی در مورد سپردن کودکان به یکی از اعضای خانواده یا پرستار  به والدین تاکید کرد: به کودک فرصت دهید به تنهایی در اتاق های دیگر حضور یابد، اما اطمینان داشته باشید که اتاق هایی که کودک در حال رفت و آمد است، امنیت داشته باشد.
این روانشناس کودک تاکید کرد: هنگامی که پرستاری استخدام می کنید، چند روز را در کنار کودک و پرستارش بمانید تا کودکتان او را بشناسد و با او بازی کند همچنین روزی که برای اولین بار او را با پرستار تنها می گذارید، از پرستار بخواهید تا 30 دقیقه زودتر بیاید و وقتی کودکان به اندازه کافی سرگرم شدند آنها را تنها بگذارید.
وی گفت: اگر کودک به پرستار مورد نظر عادت نکرد، پرستار کودک را دوباره بررسی کنید چرا که ممکن است پرستاری که برای کودک در نظر کرفته اید روحیاتی دارد که با شخصیت کودک سازگار نیست.
گزارش:نفیسه پاکیزه