دیانای بتهوون پس از ۲۰۰ سال رازهای تازهای را فاش کرد
دو قرن پس از مرگ لودویگ فان بتهوون، دانشمندان با بررسی ژنتیکی نمونههای تأییدشده موی این آهنگساز بزرگ آلمانی، به یافتههای شگفتانگیزی درباره زندگی و مرگ او دست یافتند.
به گزارش سیناپرس، بتهوون در مارس ۱۸۲۷، پس از یک دوره طولانی بیماری، درگذشت. او در ماههای پایانی عمر دچار زردی، تورم شدید اندامها و شکم، و مشکلات تنفسی بود. سالها پیش از مرگ نیز از ناشنوایی پیشرونده، دردهای شدید شکمی و اسهال مزمن رنج میبرد.
یکی از اهداف اصلی پژوهشگران این بود که علت ناشنوایی مشهور بتهوون را کشف کنند؛ مشکلی که از اواخر دهه سوم زندگی او آغاز شد و تا سال ۱۸۱۸ او را تقریباً بهطور کامل ناشنوا کرد. با این حال، بررسی دیانای نتوانست دلیل قطعی این کاهش شنوایی یا مشکلات گوارشی او را مشخص کند.
در مقابل، پژوهش جدید چند نکته مهم را روشن کرد. نخست اینکه دستهمویی که در سال ۲۰۰۷ مبنای نظریه «مسمومیت با سرب» قرار گرفته بود، اصلاً متعلق به بتهوون نبوده و در واقع به یک زن ناشناس تعلق داشته است. بنابراین فرضیه مشهور مسمومیت با سرب بهعنوان علت مرگ او رد شد.
دانشمندان دریافتند که بتهوون احتمالاً به Hepatitis B مبتلا بوده است. این عفونت، همراه با مصرف الکل و زمینه ژنتیکی ابتلا به بیماریهای کبدی، احتمالاً نقش مهمی در وخامت وضعیت جسمانی و مرگ او داشته است.
اما شگفتانگیزترین یافته تحقیق به تبار خانوادگی بتهوون مربوط میشود. پژوهشگران با مقایسه کروموزوم Y موجود در نمونههای مو با نوادگان امروزی خاندان پدری او، به ناسازگاری ژنتیکی برخوردند. این نتیجه نشان میدهد که در یکی از نسلهای میان قرن شانزدهم تا زمان تولد بتهوون، فرزندی خارج از نسب رسمی پدری در این خاندان به دنیا آمده است.
به بیان دیگر، شجرهنامه ژنتیکی بتهوون با آنچه در اسناد تاریخی ثبت شده، کاملاً مطابقت ندارد؛ کشفی که حدود ۲۰۰ سال پس از مرگ این نابغه موسیقی، یکی از بزرگترین غافلگیریهای زندگی او را آشکار کرده است.
با وجود این پیشرفتها، برخی از مهمترین پرسشها همچنان بیپاسخ ماندهاند: بتهوون چگونه به هپاتیت B مبتلا شد؟ علت واقعی ناشنوایی او چه بود؟ و چه عاملی سالها دردهای گوارشی آزاردهنده را برایش به همراه داشت؟
این پژوهش در مجله علمی Current Biology منتشر شده است.
مترجم:فاطمه کردی
