مرگ نویسنده بزرگ ایتالیایى

او در جوانی به نجوم علاقه‏ مند شد و مدتی به مطالعه این علم و فراگیری زبان یونانی مشغول بود تا این‏که به نویسندگی روی آورد. بوکاچیو هم‏چنین مدتی به کارهای سیاسی اشتغال داشت. وی در جوانی منظومه شکار دایانا در هجده بند و داستان فیلوکولو در هفت جلد را پدید آورد و به دنیای ادب راه یافت. با این حال بوکاچیو پس از نگارش کتاب دکامرون به شهرت رسید و این اثر بود که پایه‏های افتخار و محبوبیت را برای بوکات‏چیو استوار ساخت. دِکامرون که یکی از کتاب‏های بزرگ دنیا به شمار می‏رود، مجموعه‏ ای از داستان‏های کوتاه است و علی رغم این‏که موضوعات آن‏ها ابتکاری نیست اما سبک نگارش آن پر از زندگی است. دکامرون مجموعه یک‏صد داستانی است که طی سفری ده روزه که گروهی جوان در دوران طاعون اروپا از فلورانس به تپه‏های خارج شهر داشته‏اند برای هم‏دیگر تعریف کرده ‏اند.

این داستان‏ها هم هرزه و هم موثر و تکان‏دهنده است به طوری که در ادبیات آینده اروپا اثراتی عمیق بر جای نهاده است. تنوع خارق‏ العاده موضوع‏ ها، قهرمانان، خصیصه‏ ها، مکان‏ها و زمان‏ها از طرفی و شیوه نگارش و اندیشه ‏ها از طرف دیگر، دکامرون را اثری بی‏نظیر ساخته و موجب شده است که در طی قرن‏ها، ترجمه ‏ها و تفسیرهای گوناگونی درباره خصوصیت‏ها و ادراک‏ های عمیق این شاه‏کار ادبی به عمل آید.

شخصیت بدیع بوکاچیو در آن است که واقعیت‏ های عصر خویش را به موضوع‏های عهد باستان پیوند می‏زَند، چنان که نمی‏توان افسانه‏های قدیم را از سرگذشت‏های واقعی عصر او تشخیص داد. کتاب دکامِرون او، کمدی الهی واقعی است با هزاران رنگارنگی و گوناگونی در تجسم حالت‏های خاص گروه‏ها و افراد بشری. بوکاچیو، به معنی واقعی، متبحّر در فرهنگ باستان بود و کسی بود که قدرت داشت فرهنگ وسیع خود را با فرهنگ یونان و روم قدیم متجانس گرداند. آثار بوکاچیو بسیار گوناگون است و از چنان قدرت خلاقیت و دقت در هنر برخوردار که مقام او را بسیار بالا برده است. تعدادی از آثار او عبارتند از: نسب نامه خدایان دوره شرک در 15 جلد، ترانه‏های شبانی و منظومه‏ های فیامِتا و تزئیدا. جیووانی بوکاچیو سرانجام در 21 دسامبر 1375م در 62 سالگی درگذشت.