مدلسازی محاسباتی کنترل توانبخشی بیماران سکته مغزی
یک پژوهشگر دوره پسادکترا به پژوهشی با عنوان «مدلسازی محاسباتی برای کنترل و شخصیسازی توانبخشی بیماران سکته مغزی با استفاده از تحریک الکتریکی فراجمجمهای (tDCS)» پرداخته و دریافته است که ساختارهای جدید با کانونی کردن میدان الکتریکی القایی در قشر سر، نتایج بهتری نسبت به ساختارهای الکترودی رایج در tDCS ارائه میدهند.
به گزارش سیناپرس، روابطعمومی بنیاد ملی علم ایران (INSF)اعلام کرد مهسا خرمپناه، پژوهشگر دوره پسادکتری، با راهنمایی مهناز طالبی در دانشگاه علوم پزشکی تبریز، به پژوهشی با عنوان «مدلسازی محاسباتی برای کنترل و شخصیسازی توانبخشی بیماران سکته مغزی با استفاده از تحریک الکتریکی فراجمجمهای (tDCS)» پرداخته است.
خرمپناه با اشاره به اینکه سکته مغزی یکی از علل اصلی ناتوانی در سنین مختلف، بهویژه در بزرگسالی است، بیان داشت که تلاشهای گستردهای برای توانبخشی این بیماران صورت گرفته است. تحریک الکتریکی فراجمجمهای بهعنوان یک روش درمانی مناسب با منافع درمانی فراوان، عوارض ناچیز، هزینه کم و قابلیت حمل بالا، پتانسیل بالایی برای کمک به بیماران دچار اختلالات مغزی بهویژه سکته مغزی دارد. بااینحال، برای استاندارد شدن این روش درمانی تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.
وی ادامه داد: در این پژوهش با استفاده از تصاویر MRI، تحریک الکتریکی فراجمجمهای مونتاژ مناسب، شامل ساختار و تعداد الکترودها، طراحی شده است تا بیشترین چگالی جریان در ناحیه هدف برای تحریک بهینه ایجاد شود. نتایج نشان داد که وجود گوشه در ساختار الکترودها، تمرکز میدان الکتریکی القایی در قشر مغز را افزایش میدهد؛ اما آرایش الکترودها تأثیر متقابلی در تمرکز این میدانها دارد.
این محقق و پژوهشگر اضافه کرد: برای دستیابی به تحریک بهینه، الکترودهای تحریک با در نظر گرفتن بیشترین لبهها و گوشهها طراحی شدند تا تجمع و کانونی شدن جریان تحریک در منطقه هدف صورت گیرد.
برای این منظور، از ساختارهای فراکتال و چندضلعیهای منتظم محدب و مقعر و همچنین ترکیب آنها استفاده شد. نتایج حاکی از آن است که این ساختارهای جدید با کانونی کردن میدان الکتریکی القایی در قشر سر، نتایج بهتری نسبت به ساختارهای الکترودی رایج در tDCS ارائه میدهند.
