راندمان ویژه سنتز پروتئینی در نژاد گاوهای سیستانی

از مشتقات پورینی می توان برای اندازه گیری پروتئین میکرویی سنتز شده در شکمبه گاو استفاده کرد و به همین دلیل نیز شناخت بهتر این مشتقات می تواند برای صنایع دامداری بسیار مهم باشد. به همین منظور نیز پژوهشی در این زمینه انجام شده است که هدف از این تحقیق، مقایسه دفع مشتقات پورینی و سنتز پروتئین میکروبی در دو نژاد سیستانی و هلشتاین بوده است.

با تغذیه جیره یکسان راندمان سنتز پروتئین میکروبی در نژاد سیستانی به طور معنی داری بیشتر از نژاد هلشتاین بود.

روش کار محققان در این پژوهش به این ترتیب بود که ابتدا جیره ها در سطح نگهداری و در یک طرح کامل تصادفی در 2 نژاد که هر نژاد دارای 7 راس گوساله به عنوان تکرار بود تهیه و به دام ها تغذیه شد. نمونه هایی از ادرار گاوهای مورد آزمایش به روش نقطه ای برای 10 روز و هر روز 5 مرتبه جمع آوری شد تا مشتقات پورینی اندازه گیری شود. هم چنین، به منظور اندازه گیری فراسنجه های خونی (گلوکز، تری گلیسیرید، نیتروژن اوره ای خون) در هر دو نژاد از همه گاوها نمونه گیری خون از طریق رگ وداج انجام شد.

نتایج نشان داد میزان جذب پروتئین میکروبی تولید شده در گوساله های سیستانی به مقدار 87/ 42 میلی مول در روز بود که به طور معنی داری بیشتر از گوساله های هلشتاین (38/ 16 میلی مول بر روز) بود. هم چنین میزان آلانتوئین دفعی و اسیداوریک در دو نژاد اختلاف معنی داری نداشت.

در هر دو نژاد گلوکز، نیتروژن اوره ای خون و تری گلیسیرید تفاوت معنی داری داشتند و میزان گلوکز، نیتروژن اوره ای خون و تری گلیسیرید هم در نژاد سیستانی بیش از نژاد هلشتاین بود (به ترتیب 4/ 77، 07/ 23 و 57/ 36 میلی گرم در دسی لیتر در نژاد سیستانی و 51/ 67، 27/ 16 و 42/ 24 میلی گرم در دسی لیتر در نژاد هلشتاین).

به این ترتیب محققان نتیجه گیری نهایی خود را به این نحو انجام دادند که به طور کلی نتایج این مطالعه نشان داد که با تغذیه جیره یکسان راندمان سنتز پروتئین میکروبی در نژاد سیستانی به طور معنی داری بیشتر از نژاد هلشتاین بود.

منبع: سجاد کریمی دمنه، محمد رضا دهقانی، مصطفی یوسف الهی، 1394. مقایسه دفع مشتقات پورینی و سنتز پروتئین میکروبی در گوساله های نر نژاد سیستانی و هلشتاین، فصلنامه پژوهش های علوم دامی، سال بیست و پنجم، شماره 3.

لینک منبع