پارک علم و فناوری پردیس

هنر؛ پناهگاهی برای روح‌های زخمی

جنگ، تنها معمارِ ویرانیِ سقف‌ها و دیوارها نیست؛ جنگ، بنیانی عمیق‌تر را نشانه می‌رود: ذهن و روان انسان. زمانی که غبار حوادث فرومی‌نشیند و سکوت سنگین پس از درگیری جای‌گزین می‌شود، جامعه با دو زخم بزرگ روبه‌روست: «خلأ معنا» (loss of meaning) و «پارگی‌های روانی» (psychological fragmentation). در این لحظاتِ حساسِ گذار، وقتی زبان از توصیفِ وحشت عاجز می‌ماند، هنر به‌مثابه یک‌زبان جهانی، فراتر از کلمات، دست‌به‌کار می‌شود؛ زبانی که نیازی به ترجمه ندارد و مستقیماً با ژرف‌ترین لایه‌هایِ وجود آدمی سخن می‌گوید.