تولد موریس مترلینگ

 وی تحصیلاتش را در رشته حقوق به پایان برد و پس از آن به کار وکالت دادگستری مشغول شد. سپس به پاریس رفت و در آنجا با صاحبان علم و ادب و از جمله با رهبران مکتب سمبولیسم که عقیده دارند شعر باید ترجمان عواطف و احساساتی باشد که از اعماق روح انسانی تجلی می‏کند، آشنایى یافت.

در این سفر بود که مِتِرلینگ شاه‏کارهای مشهور خود را به جهان ادب عرضه کرد و در سال 1911م، جایزه ادبی نوبل را به دست آورد. مترلینگ در همه فنون شعر و نثر و فلسفه تبحر داشت. اثر او گواه این امر است که جنگ جهانی اول و دوم، اثر بدی در روحیه او گذاشته است. او در آثار فلسفی خود مسائل تازه‏ای طرح کرد که جامعه مذهبی و اخلاقی جهان را بر ضد خود برانگیخت. او در کتب خود، مسئله تقدیر را مطرح نمود و به عنوان یک موضوع فلسفی، مورد نظر قرار داد.

هم‏چنین وسوسه بشر برای حل معمای سرنوشت، نکته‏ای است که در آثار او به چشم می‏خورد. با آغاز جنگ جهانی دوم، مترلینگ به امریکا گریخت و تا آخر عمر در آن کشور به سر برد. مترلینگ به ترجمه آثار دیگران نیز علاقه فراوانی داشت و بعدها چنان در رشته نمایش‏نامه ‏نویسی پیشرفت کرد که وی را شکسپیر بلژیک لقب دادند. نمایش‏نامه‏ها و قطعات او همه دارای کنایات و اشارات و رموز و اسرار مبهم و پیچیده است که بیشتر به صورت اپرا به اجرا درآمده‏ اند.

مترلینگ ده‏ ها اثر در زمینه شعر، نمایش‏نامه‏نامه نویسی و… به نگارش درآورد که معجزه، معبد مدفون، میزبان ناشناس، عقل و سرنوشت و در پیشگاه خدا از آن جمله‏اند. هم‏چنین نمایش‏نامه معروف او با نام پرنده آبی، از جمله شاه‏کارهای اوست که در مدت 15 سال به 65 زبان دنیا ترجمه شد. مِتِرلینگ از یک طرف عارفی بود که به هستی ماوراء حواس توجه داشت و از سوی دیگر فیلسوفی واقع‏پرداز بود که به جهان از دریچه حواس می‏نگریست. در نتیجه، آثار ادبی او هم جنبه‏های مادی و هم جنبه‏های معنوی حیات را شامل می‏شوند.

وی در تمامی آثار خود، ترحمی بی‏انتها نسبت به رنج‏دیدگان و عشقی لطیف نسبت به هم‏نوعان خویش ابراز می‏کند و می‏گوید: هر چه بیشتر درباره خوشبختی می‏اندیشیم، بیشتر به اتکای آن بر خوشبختی دیگران پی می‏بریم. موریس مترلینگ سرانجام در ششم مه 1949م در 87 سالگی بر اثر سکته قلبی در امریکا درگذشت.

منبع:راسخون