درگذشت ویلیام جونز

 وی از دوران کودکی و نوجوانی استعدادی سرشار داشت و پس از تحصیلات مقدماتی و متوسطه، دوره دانش‏سرای دانشگاه آکسفورد را طی کرد و به زبان‏های شرقی علاقه‏مند گردید. جونز در ابتدا زبان عربی و پس از آن زبان فارسی را فراگرفت و در 25 سالگی در خواندن و نوشتن و حرف زدن به زبان فارسی مهارت یافت. وی در سال‏های بعد زبان‏های چینی، سانسکریت، آلمانی، اسپانیایى، پرتغالی، عربی و ایتالیایى را آموخت و پس از فارغ‏التحصیل شدن در حقوق، به وکالت پرداخت. ویلیام جونز در سال 1767م یک نسخه خطی مربوط به دوران نادرشاه افشار را به خواست پادشاه وقت دانمارک، ترجمه کرد و مهارت خود را در این فن به اثبات رساند. وی در سال‏های بعد به عنوان یکی از اولین اروپاییان، غزلیاتی از حافظ، ابیاتی از مثنوی معنوی، ابیاتی از خمسه نظامی و اشعاری از فردوسی را به انگلیسی و فرانسوی ترجمه کرد و مورد ستایش بسیاری از فرهنگ دوستان قرار گرفت. جونز علاقه خاصی به زبان فارسی داشت و آن را شیرین‏ترین زبان مشرق زمین می‏دانست. او هم‏چنین عنوان می‏کرد که زبان فارسی یکی از غنی‏ترین زبان‏های عالم است و ایرانیان در سرودن اشعار عاشقانه مهارت فراوانی دارند. ویلیام جونز در سال 1784م، با همراهی چند تن از خاورشناسان انگلیسی، انجمن آسیایى بنگاله را تأسیس کرد. این انجمن به عنوان یکی از بزرگ‏ترین انجمن‏های علمی و ادبی جهان، دارای هزاران کتاب چاپی و خطی فارسی، عربی، هندی، سانسکریت و انگلیسی بود که در سال‏های بعد نیز به جمع آوری و نگاهداری نسخه‏های بسیار عالی و نفیس و ممتاز پرداخت. جونز به عنوان یکی از مشاهیر خاورشناس، هندشناس، ایران‏شناس، زبان‏شناس، زبان دان، نویسنده، ادیب، حقوق‏دان و یکی از نوابغ علم و ادب به شمار می‏رفت و شاعری خوش ذوق بود و در منظومه‏سرایی به زبان فرانسوی و انگلیسی استعداد فراوانی از خود نشان داد. ویلیام جونز سرانجام در 27 آوریل 1794م در 48 سالگی درگذشت.

 

منبع:راسخون