اعلام وجود آثار حیات در کره مریخ 

• اعلام وجود آثار حیات در کره مریخ 

انسان سالیان دراز درباره امکان حیات در کره  مریخ (Mars) اندیشیده است. اینک پس از قدم گذاشتن بر کره ماه و کاوشگری آن، کانون تحقیقات خود را بر کره مریخ استوار ساخته است. در واقع باید گفت که از چند قرن پیش دانشمندان قدیم مطالعات زیادی درباره ی مریخ انجام داده اند، اما در بیست و چند سال گذشته رقابت میان چند کشور پشرفته جهان برای رسیدن به بالاترین حد ممکن و دورترین کره  منظومه شمسی در گرفته است.

که با فرو پاشی شوروی که یکی از ابر قدرتها در زمینه فضا شده بود این رقابت کم رنگتر شد. سالها قبل از دوران کنونی ما، ستاره شناسان از تلسکوپ های خود جهت دنبال کردن فعالیتهای سیارات منظومه شمسی و ستارگان استفاده می کردند.
در سال 1877 یک ستاره شناس ایتالیایی به نام گیووانی شیاپارلی، وجود رودخانه ها، دره ها و کانالهای بسیاری را در سطح کره مریخ اعلام نمود که غوغایی را در سراسر دنیا برپا کرد. او حتی مسیرهای آبی مریخ را نام گذاری کرد. بعدها، با بهتر شدن تلسکوپ تعداد بیشتری بیشتری از راه های آبی مشخص گردید و شیاپارلی رسماً حضور حیات و تمدن پیشرفته را در مریخ اعلام  کرد.

• برگزاری اولین دوره کنکور سراسری 

تا قبل از سال 1348، دانش آموزانی که دوره شش ساله تحصیلات متوسطه را پشت سر می‏گذاشتند پس از موفقیت در آزمون ورود به دانشگاه‏ها، می‏توانستند به تحصیل در دانشگاه اشتغال ورزند. با افزایش تعداد متقاضیان ورود به دوره‏های آموزش عالی، وزارت علوم تصمیم گرفت طی آزمونی که به کنکور موسوم شد، داوطلبانی را که در این آزمون موفقیت لازم را به دست آورند، برای ورود به دانشگاه، پذیرش نماید. از این رو اولین کنکور سراسری ورود به دانشگاه‏ها در پانزدهم مرداد 1348 با شرکت حدود پنجاه هزار داوطلب انجام گرفت.

• تولد کارل ویلهِلم شل

کارل ویلهلم شل، شیمی دان سوئدی در ششم اوت 1742 م در منطقه استرال سوئد متولد گردید و پس از پایان تحصیلات به تحقیق در علم شیمی پرداخت. کشف گلیسیرین، کلر و منگنز از نتایج تحقیقاتِ این شیمی دان معروف است. بر همین اساس، وی به عنوان یکی از افتخارات علمی سوئد و از بزرگترین شیمی‏دان‏های قرن هجدهم در این کشور محسوب می‏گردد. ویلهلم شل سرانجام در هفتم سپتامبر 1786م در 44 سالگی درگذشت.

•  تولد الکساندر فلمینگ

سر الکساندر فلمینگ پزشک و کاشف معروف انگلیسی در ۶ اوت ۱۸۸۱م در خانواده‏ای کشاورز در شهر لاچفیلد فارم در غرب اسکاتلند به‌دنیا آمد. او در جریان جنگ جهانی اول، در بهداری ارتش انگلیس به خدمت مشغول بود. فلمینگ در آن مدت متوجه شد که عده زیادی از سربازان درنتیجه عفونت زخم می‏میرند و این امر باعث تأثر و وحشت در او شد.

فلمینگ مشاهده می‏کرد که حتی بهترین وسائلی که علم جراحی در آن زمان فراهم آورده است، قادر نیست بیماران مبتلا به عفونت را از مرگ نجات دهد. درنهایت، ده سال پس از پایان جنگ، در چهارم سپتامبر ۱۹۲۸م، یک اتفاق تصادفی و یک مطالعه دقیق و موشکافانه باعث شد که فلمینگ برای از بین بردن باکتری‏های تولیدکننده عفونت زخم، موفق به کشف پنی‏سیلین گردد که برای بافت‏های انسانی اثرات نامطلوبی در پی نداشت.
این کشف در تاریخ طب بی ‏نظیر بود و نشان می‏داد که نتایج ناشی از آن، انقلابی در تاریخ پزشکی به‌وجود خواهد آورد. پنی‏سیلین بدان‌صورت که فلمینگ کشف کرد کاربردی نداشت؛ تا این‏که یازده سال بعد در سال ۱۹۳۹م با کمک دو دانشمند میکروب‌شناس و زیست‌شناس به نام‏های هوارد فلوری و ارنست چین، این آنتی‌بیوتیک به‌صورت داروی ضد عفونت عرضه شد.
در طی جنگ جهانی دوم، آنتی ‏بیوتیک ‏ها کاربرد وسیعی پیدا کردند و جان میلیون‏ها نفر را نجات دادند. فلمینگ، ۱۷ سال پس از کشف پنی‏سیلین، در سال ۱۹۴۵م، به دریافت جایزه نوبل پزشکی نائل آمد و به لقب بهترین خدمت‏گزار کشور مفتخر گردید. الکساندر فلمینگ سرانجام در یازدهم مارس ۱۹۵۵م در سن ۷۴ سالگی درگذشت.