آیا دورکاری کارکنان را شادتر و ماندگارتر میکند؟
در حالی که بسیاری از سازمانها پس از پایان همهگیری کرونا کارکنان خود را به بازگشت کامل به محل کار فراخواندهاند، نتایج یک پژوهش جدید نشان میدهد: دورکاری نهتنها الزاماً به کاهش همکاری و احساس انزوا منجر نمیشود، بلکه میتواند با افزایش رفاه کارکنان و کاهش تمایل آنها به ترک شغل همراه باشد.
به گزارش سیناپرس، در سالهای اخیر، همزمان با کاهش محدودیتهای دوران همهگیری کرونا، دیدگاهی در میان برخی مدیران و کارشناسان شکل گرفت که بر اساس آن، دورکاری نسبت به حضور در محل کار بهرهوری و همکاری کمتری دارد و ممکن است احساس انزوا و مشکلات روانی کارکنان را افزایش دهد.
اما پژوهش تازهای که در نشریه Frontiers in Psychology منتشر شده، تصویری متفاوت از دورکاری ارائه میدهد. در این پژوهش، دادههای بیش از ۷۷۰۰ کارمند یک سازمان بزرگ حوزه سلامت در جنوب غربی آمریکا بررسی شده است.
کارکنان دورکار، بالاترین میزان رفاه را گزارش کردند
پژوهشگران پاسخهای کارکنان دورکار، حضوری و ترکیبی را که در سال ۲۰۲۳ جمعآوری شده بود، بررسی کردند. نتایج نشان داد کارکنانی که بهطور کامل از خانه کار میکردند، بالاترین سطح رفاه را گزارش کردند.میانگین امتیاز رفاه کارکنان دورکار در مقیاس پنجدرجهای ۴/۲۲ بود؛ در حالی که این رقم برای کارکنان با الگوی کار ترکیبی ۴/۱۲ و برای کارکنان کاملاً حضوری ۳/۸۹ گزارش شد.
این نتیجه برای پژوهشگران نیز تا حدی غیرمنتظره بود، زیرا انتظار میرفت کارکنان با الگوی ترکیبی، به دلیل بهرهمندی همزمان از مزایای حضور در محیط کار و انعطافپذیری دورکاری، وضعیت بهتری داشته باشند.به گفته پژوهشگران، یافتهها نشان میدهد محروم کردن کارکنان از حق انتخاب درباره محل انجام کار، ممکن است به بهبود رفاه آنها کمکی نکند.
دورکاری لزوماً به معنای کاهش ارتباط نیست
یکی از انتقادهای رایج درباره دورکاری، کاهش ارتباط و انسجام میان کارکنان است. با این حال، نتایج این مطالعه چنین فرضی را بهطور کامل تأیید نمیکند.کارکنان دورکار در توصیف ارتباط خود با محیط کار، اندکی بیشتر از کارکنان ترکیبی و حضوری از واژههایی با بار مثبت مانند «همکاری»، «مراقبت»، «وحدت» و «شمول» استفاده کردند.
البته پژوهشگران تأکید دارند: این تفاوت از نظر آماری معنادار نبوده است، اما نتایج میتواند نشان دهد که فاصله فیزیکی لزوماً به معنای کاهش انسجام و همکاری در محیط کار نیست.
به باور محققان، کیفیت ارتباطات سازمانی و شیوههای آگاهانه برای حفظ ارتباط میان کارکنان ممکن است اهمیت بیشتری از حضور فیزیکی صرف در یک محیط مشترک داشته باشد.
دورکارها کمتر محل کار خود را ترک کردند
بررسی سوابق کارکنان یک سال بعد نیز الگوی مشابهی را نشان داد. تنها ۷/۸ درصد از کارکنان دورکار سازمان را ترک کرده بودند؛ در حالی که این رقم برای کارکنان ترکیبی ۸/۳ درصد و برای کارکنان حضوری ۸/۸ درصد بود.اگرچه تفاوت مستقیم در میزان ترک شغل میان این گروهها از نظر آماری معنادار نبود، اما پژوهشگران یک ارتباط مهم دیگر را شناسایی کردند: کارکنانی که رفاه بیشتری را گزارش کرده بودند، احتمال کمتری داشت که محل کار خود را ترک کنند.
این یافته نشان میدهد: بهبود رفاه کارکنان میتواند عاملی مؤثر در افزایش ماندگاری نیروی انسانی باشد.
بازگشت اجباری به اداره زیر سؤال میرود
نتایج این پژوهش در شرایطی منتشر میشود که بسیاری از سازمانها همچنان درباره سیاستهای دورکاری و بازگشت اجباری کارکنان به دفتر کار در حال تصمیمگیری هستند.
محققان تأکید میکنند: این مطالعه آخرین پاسخ به بحث قدیمی «دورکاری بهتر است یا کار حضوری» نیست، اما میتواند برخی فرضیات رایج را به چالش بکشد.به نظر میرسد آنچه بیش از صرف حضور فیزیکی اهمیت دارد، فراهم کردن امکان انتخاب، ایجاد ارتباط مؤثر و توجه به رفاه کارکنان است.
پژوهشگران در پایان تأکید میکنند: سیاستهای سازمانی درباره محل کار باید با نگاهی انعطافپذیر و مبتنی بر شواهد اتخاذ شود؛ چراکه یافتههای جدید نشان میدهد دورکاری، برخلاف برخی تصورهای رایج، الزاماً به کاهش ارتباطات و افت کیفیت زندگی کاری کارکنان منجر نمیشود و حتی ممکن است برای برخی از آنها گزینهای مطلوبتر باشد.
مترجم:امیرحسین فتائی
