برنامه چین برای گسترش ایستگاه فضایی تیانگونگ

چین از برنامه خود برای دو برابر کردن ایستگاه فضایی «تیانگونگ» پرده برداشته است؛ طرحی که با افزودن سه ماژول جدید و یک رصدخانه فضایی پیشرفته، ظرفیت این پایگاه مداری را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد و جایگاه چین را در آستانه پایان فعالیت ایستگاه فضایی بین‌المللی تقویت خواهد کرد.

به گزارش سیناپرس، چین اخیرا اعلام کرد که تصمیم گرفته اندازه ایستگاه فضایی خود را تا دو برابر افزایش دهد و اکنون جزئیاتی را درباره طرح خود منتشر کرده است.

در حالی که ایستگاه فضایی بین‌المللی به پایان عمر خود نزدیک می‌شود، چین اخیرا اعلام کرد که تصمیم گرفته است در سال‌های آینده ایستگاه فضایی خود را از سه ماژول به ۶ ماژول گسترش دهد و یک رصدخانه فضایی در سطح تلسکوپ فضایی هابل را به آن اضافه کند.

ایستگاه فضایی T شکل «تیانگونگ»(Tiangong) در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ در مدار مونتاژ شد و میزبان فضانوردان ماموریت‌های «شنژو»(Shenzhou) بوده است، اما چین اکنون با اشاره به افزایش تقاضا برای پژوهش‌ها و ماموریت‌های مکرر سرنشین‌دار و باری قصد دارد این پایگاه مداری را با ماژول‌های جدید گسترش دهد.

این توسعه برنامه‌ریزی‌شده با اضافه کردن یک ماژول چندمنظوره و دو ماژول آزمایشی جدید، تیانگونگ را به شکل دو T تبدیل می‌کند و به چین امکان می‌دهد تا مقیاس عملیات را در داخل ایستگاه گسترش دهد. «کیان هانگ»(Qian Hang)، پژوهشگر «شرکت علوم و فناوری هوافضای چین»(CASC) گفت: این توسعه همیشه بخشی از طرح اولیه بوده است.

در مرحله اول این توسعه، یک ماژول چندمنظوره جدید به وزن ۲۰ تن پرتاب خواهد شد که قرار است به ماژول اصلی «تیانهه»(Tianhe) تیانگونگ متصل شود.

پورت‌های اتصال اضافی روی ماژول‌های جدید به تیانگونگ امکان می‌دهد تا از فضاپیماهای بیشتری استقبال کند و در صورت نیاز، انعطاف‌پذیری عملیاتی بیشتری را فراهم آورد. کیان گفت: اگر ماموریت‌ها فشرده‌تر شوند، ما با خطر صف‌بندی برای پورت‌های اتصال و کمبود فضای اضطراری کافی روبه‌رو خواهیم شد.

چین در حال توسعه گزینه‌های جدید و کم‌هزینه برای حمل بار به تیانگونگ است. فضاپیمای جدید «منگژو»(Mengzhou) که احتمالاً اواخر امسال رونمایی خواهد شد، می‌تواند هفت فضانورد را به مدار پایین زمین ببرد. فضاپیمای شنژو که در حال حاضر برای ماموریت‌های سرنشین‌دار چین استفاده می‌شود، می‌تواند سه فضانورد را به تیانگونگ ببرد.

با وجود این، انتظار می‌رود که اولین عضو جدید تیانگونگ پیش از رسیدن ماژول جدید، رصدخانه‌ فضایی «زونتیان»(Xuntian) باشد. این رصدخانه که به اندازه اتوبوس است، یک آینه اصلی به قطر دو متر دارد که کمی کوچک‌تر از آینه تلسکوپ فضایی هابل است.

قرار است زونتیان در سال ۲۰۲۷ پرتاب شود. میدان دید این رصدخانه حدود ۳۰۰ برابر بزرگتر از هابل است؛ به این معنی که در طول عمر ۱۰ ساله برنامه‌ریزی‌شده قادر خواهد بود تا با استفاده از دوربین ۲.۵ میلیارد پیکسلی خود، حدود ۴۰ درصد از آسمان را مورد بررسی قرار دهد و از آن نقشه‌برداری کند. زونتیان مدار مشابهی را با تیانگونگ خواهد داشت؛ به این معنی که می‌تواند برای نگهداری، سوخت‌گیری، تعمیرات و احتمالاً ارتقاء به این ایستگاه فضایی متصل شود.

برنامه‌های چین برای گسترش تیانگونگ هم‌زمان با برنامه‌ریزی ناسا برای پایان عمر ایستگاه فضایی بین‌المللی در حال انجام شدن هستند. این آژانس فضایی قصد دارد در سال‌های آینده فضاپیمای «USDV» آمریکا ساخت شرکت «اسپیس‌ایکس»(SpaceX) را پرتاب کند و ایستگاه فضایی بین‌المللی را در اواخر سال ۲۰۳۰ یا اوایل ۲۰۳۱ بر فراز اقیانوس آرام به جو زمین بکشاند.

به نقل از ایسنا، اگرچه آمریکا در حال بررسی برنامه‌های متنوعی برای ایستگاه‌های تجاری است که پس از بازنشستگی ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌توانند میزبان فضانوردان در مدار باشند، اما چین با تیانگونگ بزرگترین پایگاه دائمی را در مدار زمین خواهد داشت.

«یانگ هونگ»(Yang Hong) طراح ارشد سیستم ایستگاه فضایی معتقد است که این گسترش برنامه‌ریزی‌شده، تیانگونگ را از جرم ۹۰ تن به ۱۸۰ تن خواهد رساند.