درمان سرطان پستان با استفاده از پلاسمای سرد
سرطان پستان شایعترین نوع سرطان در میان زنان ساکن در کشورهای توسعه یافته است , متاسفانه 12% از سرطانهای پستان در سنین 20 تا 34 سالگی رخ می دهند . سـرطان پستان، بعد از سرطان ریه، شایعترین سرطان در میان هر دو جنس در ایران است . سالانه هشـت هـزار و نـود مـورد جدید مبتلا به سرطان پستان شناخته می شـوند کـه از ایـن میان بیش از 1300 بیمار در هر سال جان خـود را از دسـت می دهند . این شیوع بالا مهمترین علت بررسـی راههـای متفاوت درمان این بیماری اسـت. درمـانهـای رایـج شـامل جراحی، هورمون درمانی، رادیوتراپی و شیمی درمـانی اسـت که صرف نظر از عوارض جانبی، مهمترین نقص آن، عملکـرد غیرانتخـابی ایـن روشهاسـت، زیـرا عـلاوه بـر سـلولهـای سرطانی، سلولهای سالم را نیز مورد هـدف قـرار مـی دهنـد .
در سالهای اخیـر رویکردهـای نـوینی بـرای درمـان سـرطان پیشنهاد و به کار برده شـده کـه از ایـن میـان مـی تـوان به پلاسمای اتمسـفری سـرد اشـاره کـرد کـه عملکردی مناسب و تقریباً انتخابی دارد و هیچ نوع آثـار تخریـب بر روی بافت سالم نـدارد.لازم به ذکر است پلاسما گازی شبه خنثـی اسـت کـه تقریبـا 99% جهـان را تشکیل می دهد. در واقع پلاسما حالتی از مـاده اسـت (حالـت چهـارم ماده) که در دمای بسیار بالا به وجود می آید و در این وضعیت ساختار مولکولی خود را از دست می دهد.به همین جهت اخیرا پژوهشگران کشورمان به بررسی تاثیر درمانی پلاسمای اتمسفری سرد بر روی سـلول هـای ردهMCF-7 بـا اسـتفاده از ترکیـب گازهای هلیوم و اکسیژن در شارش زمانهای مختلف پرداخته اند.
گفتنی است در این پژوهش، از ترکیب گاز هلیوم و اکسیژن برای ایجاد پلاسما در دمای اطاق به صورت تابش نقطه ای برای درمان سلولهای سرطانی پستان(MCF-7) در زمانهای 45 ،30 و 60 ثانیه استفاده شد و با استفاده از تست MTT درصد زنده ماندن سلولهای تیمار شده بررسی شد. داده ها با نرم افزار SPSS و روش آماری One Way ANOVA تحلیل شد.
یافته ها نشان داد درصد زنده ماندن سلول های سرطانی درمان شده با پلاسما جت اتمسفری سرد به طور قابل ملاحظه ای نسبت به سلولهای سرطانی درمان نشده با پلاسما کاهش یافت و زمان بهینه برای سلولهای سرطانی 45 ثانیه گزارش شد. بنا به گفته محققین , استفاده از پلاسما جـت اتمسـفری سـرد مـی توانـد جـایگزین مناسب برای درمان سـرطان پستان به شمار آید. جزئیات بیشتر این تحقیق در مجله علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی دوره 25، شماره 2، تابستان 94، صفحات 125 تا 131 منتشر شده است.
محققین:آویده محمدی، شیوا ایرانی، سید محمد اطیابی