مطالعهای که سالمندان ژاپنی را تا ۲۸ سال دنبال کرده است نشان میدهد افرادی که انتظار داشتند عمر طولانیتری داشته باشند، در عمل نیز بیشتر عمر کردند؛ با این حال، حدود ۵۹ درصد از شرکتکنندگان بیشتر از طول عمری که برای خود پیشبینی کرده بودند، زندگی کردند.
به گزارش سیناپرس،پژوهشگران با بررسی دادههای ۲ هزار و ۴۴۷ فرد ۶۰ ساله و بالاتر در ژاپن، میزان دقت افراد در پیشبینی طول عمر خود را بررسی کردند. این افراد در سال ۱۹۹۶ سن مورد انتظار خود برای مرگ را اعلام کردند و پژوهشگران سپس سرنوشت آنها را تا ۲۸ سال بعد دنبال کردند.
از میان افرادی که سن مورد انتظار خود را اعلام کرده بودند، اطلاعات مرگ هزار و ۵۱۴ نفر در دسترس قرار گرفت. نتایج نشان داد افرادی که انتظار داشتند سالهای بیشتری زندگی کنند، معمولاً واقعاً طول عمر بیشتری داشتند؛ این ارتباط حتی پس از در نظر گرفتن سن، جنسیت، وضعیت اقتصادی و عوامل مرتبط با سلامت نیز مشاهده شد.
با این حال، پیشبینیها یک سوگیری مشخص داشت: بسیاری از افراد طول عمر خود را کمتر از میزان واقعی برآورد کرده بودند. زنان و افراد دارای تحصیلات بیشتر، بیشتر از پیشبینی خود عمر کردند، در حالی که افراد دارای وضعیت سلامت ضعیفتر کمتر از برآوردشان عمر کردند.
پژوهشگران احتمال میدهند یکی از دلایل این خطا، انتخاب مکرر عدد ۸۰ سال بهعنوان سن مورد انتظار برای مرگ باشد. این عدد تقریباً با میانگین امید به زندگی در ژاپن در سال ۱۹۹۶ برابر بود و ممکن است افراد پیشبینی خود را بر اساس این میانگین عمومی انجام داده باشند.
با این حال، پژوهش تأکید میکند که امید به زندگی در بدو تولد با امید به زندگی فردی که به سنین بالاتر رسیده است تفاوت دارد. برای مثال، فرد ۷۰ ساله بخشی از خطرهای دوران کودکی و جوانی را پشت سر گذاشته است؛ بنابراین میانگین امید به زندگی متناسب با سن و جنسیت میتواند معیار دقیقتری باشد.
این مطالعه مشاهدهای و هنوز داوری علمی نشده است و نمیتواند نشان دهد که خوشبینی یا انتظار برای عمر طولانی باعث افزایش طول عمر میشود. همچنین افراد تنها یک بار، در سال ۱۹۹۶، پیشبینی خود را ثبت کردند و نتایج این پژوهش درباره سالمندان ژاپنی را نمیتوان مستقیماً به جوانان یا جمعیت کشورهای دیگر تعمیم داد.
به گفته پژوهشگران، اشتباه در برآورد طول عمر فقط یک کنجکاوی درباره آینده نیست و میتواند بر تصمیمهای مالی نیز اثر بگذارد؛ برای مثال، کمبرآورد کردن طول عمر ممکن است به پسانداز ناکافی برای دوران بازنشستگی منجر شود. این پژوهش در قالب یک پیشچاپ در پایگاه medRxiv منتشر شده است.