نتیجه یک مطالعه روی داروی آزمایشی نشان داد؛
کاهش ۲۵ درصدی وزن در ۸۰ هفته

برای فردی که با چاقی زندگی می‌کند، کاهش وزن فقط تغییر عدد روی ترازو نیست؛ گاهی به معنای راه رفتن با درد کمتر یا خوابیدن بدون وقفه‌های مکرر تنفسی است. حالا نتایج یک مطالعه فاز سوم نشان می‌دهد داروی آزمایشی رتاتروتاید در بالاترین دوز، پس از ۸۰ هفته با کاهش ۲۵ درصدی وزن و بهبود درد زانو و اختلالات تنفسی هنگام خواب همراه بوده است.

به گزارش سیناپرس، در این مطالعه ۲ هزار و ۳۳۹ فرد بزرگسال مبتلا به چاقی و بدون دیابت شرکت کردند. شرکت‌کنندگان به‌صورت هفتگی دوزهای مختلف داروی آزمایشی «رتاتروتاید» یا دارونما دریافت کردند.

پس از ۸۰ هفته، میانگین وزن افراد دریافت‌کننده دوز ۴ میلی‌گرم، ۱۷.۶ درصد و در گروه‌های دریافت‌کننده ۹ و ۱۲ میلی‌گرم، به‌ترتیب ۲۳.۷ و ۲۵ درصد کاهش یافت. در گروه دارونما، این کاهش ۳.۹ درصد بود.

پژوهشگران همچنین بررسی کردند که آیا کاهش وزن با بهبود برخی مشکلات مرتبط با چاقی همراه است یا خیر. در میان افراد مبتلا به آرتروز زانو، درد در گروه دریافت‌کننده بالاترین دوز دارو به‌طور متوسط ۴.۱ امتیاز در مقیاس صفر تا ۱۰ کاهش یافت؛ این کاهش در گروه دارونما ۲.۵ امتیاز بود.

در افراد مبتلا به آپنه انسدادی خواب نیز تعداد دفعات توقف یا کاهش تنفس هنگام خواب در گروه دریافت‌کننده دوز ۱۲ میلی‌گرم، به‌طور متوسط ۳۲.۱ مورد در ساعت کاهش پیدا کرد؛ این رقم در گروه دارونما ۹.۶ مورد در ساعت بود.

اثر کاهش وزن در ادامه درمان نیز بیشتر شد. در گروهی از شرکت‌کنندگان که پس از پایان ۸۰ هفته وارد مرحله تمدیدی مطالعه شدند و درمان با دوز ۱۲ میلی‌گرم را ادامه دادند، میانگین کاهش وزن پس از ۱۰۴ هفته به ۲۹.۹ درصد رسید. با این حال، این نتیجه مربوط به گروه شرکت‌کننده در مرحله تمدیدی بود و نمی‌توان آن را به همه افراد حاضر در مطالعه اولیه تعمیم داد.

در کنار این نتایج، عوارض گوارشی از شایع‌ترین مشکلات گزارش‌شده بود. حدود ۴۲ درصد از افرادی که بالاترین دوز را دریافت کردند، تهوع داشتند و حدود ۱۱ درصد نیز به دلیل عوارض جانبی درمان را متوقف کردند.

رتاتروتاید همچنان یک داروی آزمایشی است و هنوز برای درمان چاقی تأیید نشده است. این مطالعه همچنین برای مقایسه مستقیم آن با داروهای موجود مانند سماگلوتاید و تیرزپاتاید طراحی نشده بود.

نتایج این پژوهش در مجله پزشکی نیوانگلند (The New England Journal of Medicine) منتشر شده است.

مترجم:ندا جوادهراتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا