درگذشت شیخ فریدالدین عطار نیشابوری

وی در ابتدا شغل عطاری داشت و صاحب ثروت شده بود. بعدها بر اثر حادثه‏ای، قدم به دایره‏ی سیر و سلوک گذاشت و تا آخر عمر در این وادی پَر گشود. عطار، به حقّ، از شاعران بزرگ مُتِصّوفه بود که کلام ساده و گیرنده‏ی او با عشق و شوقی سوزان همراه است. زبان نرم و گفتار دل انگیزش که از دلی سوخته و عاشق و شیدا برمی‏آید، حقایق عرفانی رابه نَحوی خاص در دلها جایگزین می‏سازد.

عطار از تمثیلات گوناگون و بیان حکایت‏های مختلف در هنگام طرح یک موضوع عرفانی استفاده می‏کند تا مقاصد مُعتکِفان خانقاه‏ ها و نکات عرفانی را برای مردم عادی، بیشتر و بهتر روشن و آشکار سازد. عطار به داشتن آثار متعدد در میان شاعران متصوف ممتاز است. در آثار نظمی و نثری عطار، نکات دقیقی درباره‏ی توحید و معارف الهی یافت می‏شود.

تالیفات او را تا یکصد و چهارده و بیشتر وده‏ها هزار بیت شعر، گفته‏اند. اِخوانُ‏الصَّفا، اسرار نامه، الهی نامه، بلبل نامه، پند نامه، دیوان اشعار، مَنطِقُ الطّیر، تَذکرهُالاولیاء و جواهر نامه از آن جمله‏اند. عطار به سال 627 یا 628 هجری در فتنه‏ی مغول در سن 114 سالگی وفات یافت و بعضی او را مقتول می‏دانند. آرامگاه عطار نیشابوری درنزدیکی شهر نیشابور در استان خراسان واقع است و محفلِ دوستداران زبان و ادب فارسی است.

منبع:راسخون