درگذشت عبدالرحمن جامی

وی در فنون طریقت، از مریدان نقشبندیه بود و ارتباط فراوانی با پیر طریقت داشت. جامی را شیعه دانسته ‏اند و اشعار پرشوری را در مناقب اهل بیت(ع) از او نقل می ‏نمایند. ولی گویا وی مذهب خود را پنهان می ‏ساخته و تقیّه می ‏کرده است. اَشِعَّهُ اللَّمَعات، بهارستان، چهل حدیث، دیوان اشعار، سلامان و آبسال از جمله تصنیفات وی می ‏باشند. غزلیات جامی بسیار شیرین و گاهی تلفیقی از عربی و فارسی هستند. وی را خاتم شعرای بزرگ پارسی گوی خوانده ‏اند. در اشعار جامی، افکار صوفیانه، داستان‏ها، حکمت، اندرز، تصورات خیالی و غنایى، به وفور دیده می‏ شود. او در مثنوی‏های خود، روش نظامی را تقلید می ‏کرد و در غزل از سعدی و حافظ پیروی می ‏نمود. با این حال، نباید جامی را از ابتکار مضامین تازه و قدرت بیان و لطف معانی در اشعارش بی‏ بهره دانست. جامی با آن که کمتر به مرتبه و جایگاه استادانِ بزرگ پیش از خود می ‏رسد، ولی از آن جهت که خاتم شعرای بزرگ پارسی زبان است، دارای اهمیت و مقام خاصی است. جامی در سال 898 ق در 81 سالگی در هرات چشم از جهان فرو بست.

منبع:راسخون