تشکیل جهاددانشگاهی
تشکیل جهاد دانشگاهی
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، فضای جامعه از فرهنگ طاغوتی پاک نشده بود و مظاهر آن در همه جا به چشم میخورد. همچنین عوامل فعال طاغوتی در دانشگاه ها مانع اشاعه فرهنگ اسلامی بودند.در نتیجه دانشجویان در برابر این مسأله، به مقابله برخاستند و دانشگاهها تعطیل شد. حضرت امام با تأیید این حرکت، فرمان تشکیل نهاد انقلابی جهاد دانشگاهی را صادر کردند تا پس از تشکیل ستاد انقلاب فرهنگی، فرهنگ منحط غربی از مراکز علمی و فرهنگی کشور زدوده شود. این مرکز فرهنگی در سال 1363، به عنوان ستاد اجرایی انقلاب فرهنگی تغییر نام داد تا این که در سال 1364، پس از استقلالِ دانشگاهها و جدا شدن وزارت فرهنگ و آموزش عالی، مجدداً به عنوان جهاد دانشگاهی مطرح گردید.
بر اساس اساسنامه این نهاد جهاد دانشگاهی نهادی است عمومی و غیر دولتی، زیر نظر شورای عالی انقلاب فرهنگی، دارای شخصیت مستقل و از لحاظ استخدامی و مالی، تابع مقرراتی است که در چهارچوب اختیارات قانونی به تصویب هیئت امنای جهاد دانشگاهی میرسد.
از سال 1369، جهاد دانشگاهی به عنوان پلی میان دانشگاه و بخش صنعتی و خدماتی کشور معرفی و محل استقرار آن، بیرون از دانشگاه تعیین شد. گسترش تحقیقات و شکوفایی روحیه پژوهش، گسترش طرحهای کاربردی و نیمه صنعتی از طریق پیوند با مراکز علمی و تحقیقاتی به منظور به کارگیری وظایف و توسعه امور فرهنگی در سطح جامعه از طریق همکاری با حوزه و دانشگاه و سایر مراجع و نهادهای فرهنگی به ویژه برای نسل جوان، از اهداف مهم جهاد دانشگاهی است.
افتتاح نخستین وتنها خبرگزاری علمی کشور (خبرگزاری علم و فرهنگ)
خبرگزاری علم و فرهنگ (سینا پرس) با نشانی اینترنتی sinapress.ir در تاریخ 16 مرداد 1393 همزمان با سی و چهارمین سالروز تاسیس جهاد دانشگاهی باهدف ارتقای سطح خبررسانی علمی، اطلاعرسانی پیشرفتهای علمی و رویدادهای علم، فناوری و سلامت در کشور، معرفی پیشرفتهای علمی، اطلاعرسانی مهمترین رویدادهای حوزه علم، فناوری و سلامت در جهان و معرفی چهرهها و رویدادها برجسته و مهم علم ایران و جهان به مخاطبان، کار خود را آغاز کرد.
سیناپرس، با تأکید به نقش و اهمیتی که علم و تفکر علمی در توسعه علمی و توسعه همهجانبه کشور ایفا میکند و تأکید بر اهمیت ترویج علم و مقابله با شبهعلم و خرافههای علمی، همچنین تلاش برای ارتقا سطح علمی جامعه و تشویق مردم و بهخصوص جوانان و نوجوانان به توجه به مقوله علم و همچنین معرفی فعالیتهای علمی کشور به سایر علاقهمندان در ایران و ایرانیان مقیم خارج از کشور، استفاده از دستورالعملها و استانداردهای روزنامهنگاری علمی را در سرلوحه کار خود قرار داده است و امیدوار است با ایفای نقش درست خود در تحقق اهداف چشمانداز بیستساله و سند توسعه علمی کشور و توسعه علمی موردنظر مقام معظم رهبری و مقامهای عالیرتبه کشور نقش مؤثری ایفا کند.
اعلام وجود آثار حیات در کره مریخ
انسان سالیان دراز درباره امکان حیات در کره مریخ (Mars) اندیشیده است. اینک پس از قدم گذاشتن بر کره ماه و کاوشگری آن، کانون تحقیقات خود را بر کره مریخ استوار ساخته است. در واقع باید گفت که از چند قرن پیش دانشمندان قدیم مطالعات زیادی درباره ی مریخ انجام داده اند، اما در بیست و چند سال گذشته رقابت میان چند کشور پشرفته جهان برای رسیدن به بالاترین حد ممکن و دورترین کره منظومه شمسی در گرفته است.
که با فرو پاشی شوروی که یکی از ابر قدرتها در زمینه فضا شده بود این رقابت کم رنگتر شد. سالها قبل از دوران کنونی ما، ستاره شناسان از تلسکوپ های خود جهت دنبال کردن فعالیتهای سیارات منظومه ی شمسی و ستارگان استفاده می کردند.
در سال 1877 یک ستاره شناس ایتالیایی به نام گیووانی شیاپارلی، وجود رودخانه ها، دره ها و کانالهای بسیاری را در سطح کره مریخ اعلام نمود که غوغایی را در سراسر دنیا برپا کرد. او حتی مسیرهای آبی مریخ را نام گذاری کرد. بعدها، با بهتر شدن تلسکوپ تعداد بیشتری بیشتری از راه های آبی مشخص گردید و شیاپارلی رسماً حضور حیات و تمدن پیشرفته را در مریخ اعلام نمود.
تولد کارل ویلهِلم شل
کارل ویلهلم شل، شیمی دان سوئدی در ششم اوت 1742 م در منطقه استرال سوئد متولد گردید و پس از پایان تحصیلات به تحقیق در علم شیمی پرداخت. کشف گلیسیرین، کلر و منگنز از نتایج تحقیقاتِ این شیمی دان معروف است. بر همین اساس، وی به عنوان یکی از افتخارات علمی سوئد و از بزرگترین شیمیدانهای قرن هجدهم در این کشور محسوب میگردد. ویلهلم شل سرانجام در هفتم سپتامبر 1786م در 44 سالگی درگذشت.
تولد الکساندر فلمینگ
سر الکساندر فلمینگ پزشک و کاشف معروف انگلیسی در ۶ اوت ۱۸۸۱م در خانوادهای کشاورز در شهر لاچفیلد فارم در غرب اسکاتلند بهدنیا آمد. او در جریان جنگ جهانی اول، در بهداری ارتش انگلیس به خدمت مشغول بود. فلمینگ در آن مدت متوجه شد که عده زیادی از سربازان درنتیجه عفونت زخم میمیرند و این امر باعث تأثر و وحشت در او شد.
فلمینگ مشاهده میکرد که حتی بهترین وسائلی که علم جراحی در آن زمان فراهم آورده است، قادر نیست بیماران مبتلا به عفونت را از مرگ نجات دهد. درنهایت، ده سال پس از پایان جنگ، در چهارم سپتامبر ۱۹۲۸م، یک اتفاق تصادفی و یک مطالعه دقیق و موشکافانه باعث شد که فلمینگ برای از بین بردن باکتریهای تولیدکننده عفونت زخم، موفق به کشف پنیسیلین گردد که برای بافتهای انسانی اثرات نامطلوبی در پی نداشت.
این کشف در تاریخ طب بینظیر بود و نشان میداد که نتایج ناشی از آن، انقلابی در تاریخ پزشکی بهوجود خواهد آورد. پنیسیلین بدانصورت که فلمینگ کشف کرد کاربردی نداشت؛ تا اینکه یازده سال بعد در سال ۱۹۳۹م با کمک دو دانشمند میکروبشناس و زیستشناس به نامهای هوارد فلوری و ارنست چین، این آنتیبیوتیک بهصورت داروی ضد عفونت عرضه شد.
در طی جنگ جهانی دوم، آنتی بیوتیک ها کاربرد وسیعی پیدا کردند و جان میلیونها نفر را نجات دادند. فلمینگ، ۱۷ سال پس از کشف پنیسیلین، در سال ۱۹۴۵م، به دریافت جایزه نوبل پزشکی نائل آمد و به لقب بهترین خدمتگزار کشور مفتخر گردید. الکساندر فلمینگ سرانجام در یازدهم مارس ۱۹۵۵م در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
