پایان آلودگی آب با غشاهای پلیمری
با توجه به بحران جهانی آب و همچنین کمبود آب در کشور ما، تصفیه پسابها برای استفاده دوباره از آب و جلوگیری از آلودگی سایر آبها بسیار مهم است. در این میان، روش تصفیه و جداسازی غشایی به دلیل دوستدار محیط زیست بودن، مصرف انرژی پایین و خواص مناسب جداسازی، امروزه بسیار مورد توجه است.
«غشاهای پلیمری» از پلیمر و ذرات معدنی پراکنده در اندازههای نانو تشکیل شده و نوع تازهای از غشاها هستند که امروزه در صنایع شیمیایی جایگاه خاصی دارند. در این میان، «پلییورتانها» و «سیلیکا» با مشخصات شیمیایی دلخواه و میکروساختارهای در اندازه متفاوت، میتوانند گزینه مناسبی در ساخت غشاهای پلیمری هستند.
با توجه به بحران جهانی آب و همچنین کمبود آب در کشور ما، تصفیه پسابها برای استفاده دوباره از آب و جلوگیری از آلودگی سایر آبها بسیار مهم است. در این میان، روش تصفیه و جداسازی غشایی به دلیل دوستدار محیط زیست بودن، مصرف انرژی پایین و خواص مناسب جداسازی، امروزه بسیار مورد توجه است.
به دلیل اهمیت موضوع تصفیه پسابها توسط فناوری جداسازی غشایی، پژوهشگران دانشگاه آزاد اسلامی شیراز در پژوهشی به بررسی حذف آمونیاک از پساب مجتمع پتروشیمی شیراز با استفاده از این تکنیک پرداختند.
در این پژوهش ابتدا غشاهای پلیمری تهیه شدند و سپس تأثیر آنها در فرایند جداسازی بهوسیله «سامانه اسمز معکوس
آزمایشگاهی» که یک روش جداسازی بر اساس فشار است، موردبررسی قرار گرفت.
نتایج این پژوهش نشان داد که استفاده از غشاهای پلیمری سیلیکا نسبت به پلییورتان، خاصیت آبگریزی بهتری داشته است و این امر موجب افزایش بازدهی جداسازی آمونیاک از آب میشود.
همچنین افزودن نانوذرات معدنی سیلیکا به غشاهای پلیمری باعث افزایش مقاومت و سختتر شدن زنجیرههای پلیمری شده و دمای تخریب زنجیرههای پلیمری را تا 10 درجه افزایش میدهد.
نتایج این پژوهش را میتوان یک روش مناسب در تصفیه پسابها دانست که ازلحاظ اقتصادی و زیستمحیطی، قابلتوجه است.
این یافتهها در نشریه «شیمی و مهندسی شیمی ایران» وابسته به پژوهشکده توسعه صنایع شیمیایی جهاد دانشگاهی ایران به چاپ رسیده است.
گزارش: محمدرضا دلفیه
منبع: جمشیدی، ه. و همکاران. 1396. تصفیه پساب های صنعتی آلوده به آمونیاک با استفاده از غشاهای نانوکامپوزیتی بر پایه پلی یورتان استری. نشریه شیمی و مهندسی شیمی ایران، 36(1): 44-33.