یک فلوشیپ جراحی چاقی با تأکید بر تمایز روش‌های اصلاح فرم بدن از جراحی‌های درمانی اعلام کرد: لیپوماتیک و ابدومینوپلاستی چاقی را درمان نمی‌کنند و نباید جایگزین روش‌هایی نظیر اسلیو و بای‌پس معده شوند.
به گزارش سیناپرس، یک فلوشیپ جراحی چاقی، متابولیک و لاپاراسکوپی پیشرفته با تشریح تفاوت روش‌های کاهش چربی موضعی با جراحی‌های درمان چاقی تأکید کرد: لیپوماتیک و ابدومینوپلاستی با هدف اصلاح فرم بدن انجام می‌شوند؛ در حالی که جراحی‌هایی مانند اسلیو و بای‌پس معده، برای کاهش وزن و بهبود عوارض مرتبط با چاقی در افراد واجد شرایط کاربرد دارند.
دکتر محمدجواد باقری با اشاره به تفاوت میان چاقی عمومی و تجمع چربی موضعی اظهار داشت: ابدومینوپلاستی و روش‌های تخلیه چربی موضعی نظیر لیپوماتیک، کاربردهای متفاوتی دارند و به‌هیچ‌وجه جایگزین درمان چاقی محسوب نمی‌شوند.
وی در ادامه افزود: در برخی افراد با وجود داشتن وزن نسبتاً ثابت، چربی در بخش‌هایی نظیر شکم و پهلو انباشته می‌شود. در چنین شرایطی ممکن است پس از بررسی‌های پزشکی، راهکارهای کاهش چربی موضعی مدنظر قرار گیرد؛ اما این وضعیت با بیماری چاقی که حالتی عمومی‌تر و ناشی از افزایش کلی بافت چربی بدن است، تفاوت بنیادین دارد.
این فلوشیپ جراحی چاقی و متابولیک در خصوص تمایز جراحی‌های کاهش وزن با روش‌های فرم‌دهی بدن توضیح داد: در افرادی که با چاقی شدید یا بیماری‌های ناشی از آن روبه‌رو هستند، پس از ارزیابی‌های تخصصی، اقداماتی همچون اسلیو یا بای‌پس معده به‌عنوان گزینه‌های درمانی مطرح می‌شوند. برعکسِ لیپوماتیک و ابدومینوپلاستی که تمرکز اصلی آن‌ها بر اصلاح فرم ظاهری است، جراحی‌های متابولیک با هدف کاهش پایدار وزن و کنترل بیماری‌های مرتبط مانند دیابت نوع دو انجام می‌پذیرند. البته تجویز این شیوه‌ها به شاخص توده بدنی (BMI)، سطح سلامت، بیماری‌های زمینه‌ای و شرایط ویژه هر فرد وابسته است و جراحی برای تمام افراد دارای اضافه‌وزن گزینه‌ای مناسب یا ضروری به شمار نمی‌رود.
باقری پیرامون ماهیت لیپوماتیک تصریح کرد: این عنوان معمولاً بیانگر تکنیک یا دستگاهی است که در فرایند لیپوساکشن به کار گرفته می‌شود. هدف بنیادین این روش، تخلیه چربی‌های زیرپوستی از بخش‌های معینی از بدن است و نباید آن را راه‌حلی برای لاغری، کاهش وزن یا درمان چاقی قلمداد کرد.
وی درباره عمل ابدومینوپلاستی نیز بیان کرد: در این عمل جراحی، پوست و چربی مازاد در ناحیه شکم برداشته می‌شود و در صورت نیاز، ترمیم و تقویت عضلات جدار شکم نیز صورت می‌گیرد؛ ازاین‌رو، این شیوه اغلب در مواردی کاربرد دارد که افزون بر انباشت چربی، پوست شکم با شلی و افتادگی شدید همراه باشد.
این جراح چاقی تأکید نمود: انتخاب شیوه درمانی مناسب صرفاً به حجم چربیِ قابل‌مشاهده بستگی ندارد، بلکه متغیرهایی مانند کیفیت و خاصیت ارتجاعی پوست، شدت افتادگی، وضعیت عضلات شکم، وزن کلی، بیماری‌های زمینه‌ای و پیشینه جراحی‌های پیشین فرد در تصمیم‌گیری نهایی دخیل هستند.
باقری با تأکید بر اهمیت ارزیابی‌های پیش از جراحی خاطرنشان کرد: پرونده پزشکی، داروهای مصرفی و بیماری‌های همراه بیمار باید با دقت بازبینی شود تا میزان سازگاری عمل با وضعیت وی مشخص گردد. در افراد مبتلا به اضافه‌وزن یا چاقی مفرط، اولویت اصلی سنجش وضعیت وزن و خطرات مرتبط با آن است و نباید اقدامات موضعی را جایگزین درمان بنیادین و اصولی چاقی کرد.
وی در پایان یادآور شد: شیوه‌های تخلیه چربی موضعی نیز درست همانند سایر جراحی‌ها ممکن است عوارضی از قبیل درد، ورم، کبودی، خونریزی، عفونت، تجمع مایعات (سروم)، اختلالات حسی در پوست و کندی بهبود زخم‌ها را به دنبال داشته باشند و سطح این خطرات در هر فرد متفاوت است؛ بنابراین، تصمیم‌گیری نهایی باید منحصراً بر پایه معاینات تخصصی و ارزیابی همه‌جانبه بیمار انجام گیرد، چراکه صرفِ وجود چربی موضعی یا افتادگی پوست، ملاک کافی برای اثبات تناسب یک روش درمانی نخواهد بود.