پژوهشگران دریافتند قلب‌های مسن پس از پیوند به بدن‌های جوان‌تر، نشانه‌هایی از جوان‌شدن زیستی نشان می‌دهند؛ یافته‌ای که می‌تواند در آینده معیارهای انتخاب قلب برای پیوند را تغییر دهد.
به گزارش سیناپرس، قلب تنها به سن تقویمی خود وابسته نیست و به نظر می‌رسد بدن میزبان می‌تواند بر روند پیری زیستی آن اثر بگذارد. پژوهشگران دانشکده پزشکی هاروارد با بررسی پیوند قلب در موش‌ها دریافتند قلب‌های پیر در بدن موش‌های جوان نشانه‌های جوان‌شدن و قلب‌های جوان در بدن موش‌های مسن نشانه‌های پیری سریع‌تر پیدا می‌کنند.
بررسی نمونه‌های بافت قلب ۱۱ بیمار پیوندی نیز همین الگو را نشان داد؛ سن زیستی قلب‌های پیوندشده بیشتر با سن دریافت‌کنندگان ارتباط داشت تا سن اهداکنندگان.
بررسی سوابق صدها بیمار نیز نشان داد برخی شاخص‌های عملکرد قلب، از جمله ظرفیت فعالیت بدنی و حداکثر مصرف اکسیژن، بیشتر با سن دریافت‌کننده مرتبط است.
این یافته می‌تواند اهمیت سن اهداکننده در ارزیابی قلب‌های قابل پیوند را تا حدی به چالش بکشد و احتمال استفاده از قلب افراد مسن‌تر را در آینده افزایش دهد. با این حال، پژوهش هنوز در مرحله پیش‌چاپ است، نمونه انسانی آن کوچک است و مشخص نیست این تغییرات زیستی به بهبود عملکرد یا افزایش طول عمر قلب پیوندشده منجر می‌شود یا نه.
پژوهشگران احتمال می‌دهند تغییرات مرتبط با میتوکندری و فرایندهای متابولیکی در این سازگاری نقش داشته باشند؛ موضوعی که نیازمند بررسی‌های بیشتر است.