تحقیقات بومی درباره سندرم مجرای مچ دست

درگیری عصب مدیان در مچ دست یکی از شایع ترین نوروپاتی های فشاری بوده که موجب مراجعه بیمار به درمانگاه های بیماران جسمی و حرکتی اعم از ارتوپدی، نورولوژی یا طب فیزیکی می شود. برای تعیین میزان آسیب عصب از گزارش شدت درد توسط بیمار، معاینه، علایم کلینیکی و میزان اختلالات در بررسی های الکترودیاگنوزیس (EDX) استفاده می شود. به همین منشور نیز به تازگی مطالعه ویژه ای انجام شده است که هدف این مطالعه بررسی ارتباط میان شدت شکایت درد با علائم بالینی، مدت بیماری و یافته های الکترودیاگنوس بوده است.

در ارزیابی شدت گرفتاری عصب مدیان در سندرم تونل کارپال لازم غیر از درد، باید به شدت علایم کلینیکی بیمار و شدت اختلالات الکتروفیزیولوژیک توجه  کرد

روش بررسی محققان در این پژوهش به این ترتیب بود که در طی دو سال، تمام بیمارانی که برای درد دست ها و علایم سندرم مجرای مچ دست به بیمارستان امام خمینی (ره) مراجعه  کردند از نظر شدت و مدت درد، علایم کلنیکی و الکترودیاگنوس بررسی و به کمک روش های آماری میان آنان ارتباط سنجی به عمل آمد.

یافته های به دست آمده شامل این موارد بودند: تعداد 370 بیمار شامل 234 زن و 136 مرد با میانگین سنی نزدیک به 47 سال،  بررسی شدند. گزارش شدت درد برابر با رقم 02/ 2±09/ 6 بود. اختلالات EDX در 104 بیمار خیلی خفیف (Minimal CTS)؛ و 166 بیمار، خفیف (Mild CTS) و 59 بیمار متوسط (Moderate CTS)البته این گزارش در 41 بیمار گرفتاری شدید (Severe CTS) بود.

بررسی های آماری نشان داد گزارش شدت درد با اختلالات الکترودیاگنوس ارتباط معنا داری ندارد، ولی مدت ابتلا با علایم الکترودیاگنوس ارتباط داشت.  لیکن میان شدت علایم بالینی با اختلالات الکترودیاگنوس ارتباط معنادار بود .

به این ترتیب محققان این گونه نتیجه گیری کردند که در ارزیابی شدت گرفتاری عصب مدیان در سندرم تونل کارپال لازم غیر از درد، باید به شدت علایم کلینیکی بیمار و شدت اختلالات الکتروفیزیولوژیک توجه  کرد و گزارش شدت درد توسط بیمار با شدت گرفتاری عصب تطابق ندارد.

منبع: سید رضا سعیدیان، مسعود زینالی، احمد دشت بزرگ، سید محمود لطیفی، 1394،  بررسی ارتباط شدت درد، علا یم بالینی، مدت دردو اختلالات الکترود یا گنوزیس در سندرم مجرای مچ دست. مجله علمی پزشکی جندی شاپور ، سال چهاردهم، شماره 4 (پیاپی 97).

لینک منبع