-
اعلام وجود آثار حیات در کره مریخ
انسان سالیان دراز درباره امکان حیات در کره مریخ (Mars) اندیشیده است. اینک پس از قدم گذاشتن بر کره ماه و کاوشگری آن، کانون تحقیقات خود را بر کره مریخ استوار ساخته است. در واقع باید گفت که از چند قرن پیش دانشمندان قدیم مطالعات زیادی درباره ی مریخ انجام داده اند، اما در بیست و چند سال گذشته رقابت میان چند کشور پشرفته جهان برای رسیدن به بالاترین حد ممکن و دورترین کره منظومه شمسی در گرفته است.
که با فرو پاشی شوروی که یکی از ابر قدرتها در زمینه فضا شده بود این رقابت کم رنگتر شد. سالها قبل از دوران کنونی ما، ستاره شناسان از تلسکوپ های خود جهت دنبال کردن فعالیتهای سیارات منظومه شمسی و ستارگان استفاده می کردند.
در سال 1877 یک ستاره شناس ایتالیایی به نام گیووانی شیاپارلی، وجود رودخانه ها، دره ها و کانالهای بسیاری را در سطح کره مریخ اعلام نمود که غوغایی را در سراسر دنیا برپا کرد. او حتی مسیرهای آبی مریخ را نام گذاری کرد. بعدها، با بهتر شدن تلسکوپ تعداد بیشتری بیشتری از راه های آبی مشخص گردید و شیاپارلی رسماً حضور حیات و تمدن پیشرفته را در مریخ اعلام کرد.
-
برگزاری اولین دوره کنکور سراسری
تا قبل از سال 1348، دانش آموزانی که دوره شش ساله تحصیلات متوسطه را پشت سر میگذاشتند پس از موفقیت در آزمون ورود به دانشگاهها، میتوانستند به تحصیل در دانشگاه اشتغال ورزند. با افزایش تعداد متقاضیان ورود به دورههای آموزش عالی، وزارت علوم تصمیم گرفت طی آزمونی که به کنکور موسوم شد، داوطلبانی را که در این آزمون موفقیت لازم را به دست آورند، برای ورود به دانشگاه، پذیرش نماید. از این رو اولین کنکور سراسری ورود به دانشگاهها در پانزدهم مرداد 1348 با شرکت حدود پنجاه هزار داوطلب انجام گرفت.
-
تولد کارل ویلهِلم شل
کارل ویلهلم شل، شیمی دان سوئدی در ششم اوت 1742 م در منطقه استرال سوئد متولد گردید و پس از پایان تحصیلات به تحقیق در علم شیمی پرداخت. کشف گلیسیرین، کلر و منگنز از نتایج تحقیقاتِ این شیمی دان معروف است. بر همین اساس، وی به عنوان یکی از افتخارات علمی سوئد و از بزرگترین شیمیدانهای قرن هجدهم در این کشور محسوب میگردد. ویلهلم شل سرانجام در هفتم سپتامبر 1786م در 44 سالگی درگذشت.
-
تولد الکساندر فلمینگ
سر الکساندر فلمینگ پزشک و کاشف معروف انگلیسی در ۶ اوت ۱۸۸۱م در خانوادهای کشاورز در شهر لاچفیلد فارم در غرب اسکاتلند بهدنیا آمد. او در جریان جنگ جهانی اول، در بهداری ارتش انگلیس به خدمت مشغول بود. فلمینگ در آن مدت متوجه شد که عده زیادی از سربازان درنتیجه عفونت زخم میمیرند و این امر باعث تأثر و وحشت در او شد.
فلمینگ مشاهده میکرد که حتی بهترین وسائلی که علم جراحی در آن زمان فراهم آورده است، قادر نیست بیماران مبتلا به عفونت را از مرگ نجات دهد. درنهایت، ده سال پس از پایان جنگ، در چهارم سپتامبر ۱۹۲۸م، یک اتفاق تصادفی و یک مطالعه دقیق و موشکافانه باعث شد که فلمینگ برای از بین بردن باکتریهای تولیدکننده عفونت زخم، موفق به کشف پنیسیلین گردد که برای بافتهای انسانی اثرات نامطلوبی در پی نداشت.
این کشف در تاریخ طب بی نظیر بود و نشان میداد که نتایج ناشی از آن، انقلابی در تاریخ پزشکی بهوجود خواهد آورد. پنیسیلین بدانصورت که فلمینگ کشف کرد کاربردی نداشت؛ تا اینکه یازده سال بعد در سال ۱۹۳۹م با کمک دو دانشمند میکروبشناس و زیستشناس به نامهای هوارد فلوری و ارنست چین، این آنتیبیوتیک بهصورت داروی ضد عفونت عرضه شد.
در طی جنگ جهانی دوم، آنتی بیوتیک ها کاربرد وسیعی پیدا کردند و جان میلیونها نفر را نجات دادند. فلمینگ، ۱۷ سال پس از کشف پنیسیلین، در سال ۱۹۴۵م، به دریافت جایزه نوبل پزشکی نائل آمد و به لقب بهترین خدمتگزار کشور مفتخر گردید. الکساندر فلمینگ سرانجام در یازدهم مارس ۱۹۵۵م در سن ۷۴ سالگی درگذشت.