آپاچیها هم به این بیابان وابسته بودند اما اروپاییها در سالهای ۱۵۲۸ الی ۱۵۳۶ میلادی شروع به کاوش در این بیابان کردند. تاثیر ناشی از کاوشهای اسپانیاییها و مکزیکیها در سرتاسر این بیابان مشهود است.
بخش اعظم این بیابان در ایالتهای چیهوآهوآ (Chihuahua state) و کوآهویلا(Kuahuila) مکزیک واقع شده اما در عین حال با ایالتهای آریزونا، جنوب نیومکزیکو و تگزاس هممرز است. این بیابان با وسعت تقریبی ۴۵۵ هزار کیلو مترمربع، بزرگترین بیابان آمریکای شمالی است.
علیرغم تخریبهای گسترده که در طول سالیان سال در این بیابان رخ داده، همچنان چیهوآوآن تنوع زیستی منحصر به فردش را حفظ کرده است. پارکهای ملی در این منطقه بینظیر است و علت آن هم شرایط خاص زیستمحیطی ناشی از موقعیت جغرافیایی چیهوآهوآن است. این بیابان، جلگهای مرتفع و پوشیده از شن، ماسه و سنگ است که ارتفاعات زیادی هم به شکل تپهماهوری دارد.
کوه ها و تپههای بلند و پرشیب در این بیابان خاستگاه جنگلهای موسوم به پینیون (Piñon Forests) هستند که در ارتفاعات صخرهای رشد میکنند. پارک ملی کمان بزرگ (Big Bend National Park) که در این صحرا واقع شده، یکی از معروفترین زیستگاههای پرندگان در امریکاست.
بیشتر گونههای پرنده این پارک ملی در کل این قاره منحصر به فرد هستند. اما گونههای گیاهی شاخص نیز عبارتند از کاکتوس، کتان چیهوآهوآن، بوته قطران، کاکتوس برگ کاهویی (Agave lechuguilla)، مسکیته (Prosopis pubescens) ، خشخاش طلایی (Eschscholzia californica). از گونههای جانوری نیز میتوان به کایوتها، مار زنگی پشت الماسی (Crotalus atrox)، گراز آمریکایی، موش کانگرویی و فاخته آمریکایی (Geococcyx californianus) اشاره کرد.
چیهوآهوآن در دهه نخست ۱۷۰۰ میلادی توسط اسپانیاییها و مکزیکیها به شکل گستردهای کاوش شد.