از آن با نام صحرای بزرگ هند یاد میکنند چرا که وسعتی در حدود ۲۰۰ هزار کیلومترمربع دارد. بخشهایی از آن در راجستان، شمال غربی هند و بخشهایی هم در پنجاب و سند، شرق پاکستان واقع شده است. قسمت زیادی از آن پوشیده از تپههای شنی است و باقی را هم ریگزارهای مسطح تشکیل میدهند. پوشش گیاهی در بیابان تار اغلب آکاسیا، ائوفوربیا (Euphorbia) و انواع علفها و بوتههاست. بادهای غالب موسمی که در تابستان باران را برای هند به ارمغان میآورند، درست از کنار این بیابان میگذرند و به سمت شرق میروند. نام تار یا تهار در زبان محلی به معنای «منطقه تپههای شنی» است. زمینشناسان معتقدند که بیشتر از ۱.۸ میلیون سال از انباشت شنهای سطحی حاصل از فرسایش بادی در این بیابان میگذرد. درست است که بیابان تار در دوران پیشتاریخ هم ساکنانی داشته اما خشکسالیهای متعدد باعث شده که ساکنان بارها مجبور به ترک آن شوند.
روایتهای ضد و نقیضی هست که قدمت این صحرا را بین ۴ تا ۱۰ هزار سال عنوان میکنند. در تار، روستاهای کوچک و پراکندهای نیز هست که در هر یک از آنها بین ۱۰ تا ۲۰ خانه ساخته شده است. تنوع زیستی تار به حدی غنی است که به عنوان مثال تنها ۲۳ گونه مارمولک و ۲۵ گونه مار در آن شناسایی شده کردهاند و اغلب آنها هم بومی هستند.
پوشش گیاهی غالب این بیابان همانطور که پیشتر هم اشاره شد؛ آکاسیا، فرفیون، علفها و بوتههای کوتاه قامت است. بزهای کوهی هندی، شترهای یک کوهانه، هوبرههای بزرگ هندی، سوسمارهای دم خاردار هندی، شغالها و کوکرها جزو گونههای بومی شناخته شده در تار هستند.