به گزارش سیناپرس به نقل از جام جم، او فضانوردی هنرمند و با احساس بود و برای خلق آثار خود از سفرهای فضاییاش الهام میگرفت؛ به طوریکه فضا و سفرهای فضایی سوژه بسیاری از نقاشیهای او بود. آلن نقاشیهای خود را بارها در گالریهای مختلف به نمایش گذاشته و در وبگاه شخصیاش به نشانی alanbean.com نیز برخی آثارش منتشر شده است.
جالب است بدانید او حدود چهار سال پس از بازگشت از ماه این فرصت را داشت تا دوباره به فضا سفر کند، اما این بار مقصد او ایستگاه فضایی اسکایلب در مدار زمین بود. آلن بین در این ایستگاه حدود دو ماه اقامت داشت و پس از آن دیگر هیچگاه به فضا سفر نکرد و سرانجام سال ۱۳۶۰/ ۱۹۸۱ از ناسا بازنشسته شد.
احساس آلنبین هنگام قدمزدن در سطح ماه
۲۸ آبان ۱۳۴۸ ماهنشین ماموریت آپولو – ۱۲ به آرامی روی ماه فرود آمد. چند ساعت پس از فرود، چارلز کونارد (فرمانده ماموریت) نخستین گام خود را روی سطح ماه گذاشت و دقایقی بعد آلن بین نیز به او ملحق شد. این دو، به ترتیب سومین و چهارمین انسانهایی بودند که توانستند روی ماه پیادهروی کنند.
آلن بین در ساعاتی که روی ماه قدم میزد، ناگاه به این واقعیت فکر کرد که در حال حاضر در این کره خاکی که حدود ۳۸۴ هزار کیلومتر با زمین فاصله دارد، تنها او و دوستش چارلز حضور دارند! حال عجیبی داشت؛ احساسی آمیخته از هیجان، ترس، غربت و دلتنگی! او سالها بعد در یکی از مصاحبههایش درباره این حس خاص صحبت کرد و میگفت: «تا مدتها پس از بازگشت از ماه، کارم این بود که برخی از روزها به جاهای شلوغ شهر میرفتم و در حالی که بستنی قیفی میخوردم، به تماشای مردم مینشستم. راستش از اینکه در میان آنها بودم، بسیار خوشحال بودم و خدا را شکر میکردم.»