پنیسیلین علیرغم دارا بودن خاصیت قوی میکروبکشی، محرک و مسموم کننده نبود. فلمینگ این کشف را با نام پنیسیلین در سال 1929م اعلام کرد اما در آن زمان، کسی به این کشف مهم علاقهای نشان نداد، از این رو، پنیسیلینِ اکتشافی، سالها در شیشه آزمایشگاه ماند تا اینکه جنگ جهانی دوم آغاز شد و جراحان ارتش، به فکر پیدا کردن روشهایى تازه و موثر برای درمان زخمهای عفونی مجروحان جنگی افتادند.
در اینجا بود که آنان پنیسیلین و اثرات آن در بهبود بخشیدنِ زخمهای عفونی را به خاطر آوردند. در این هنگام بود که دو دانشمند میکروبشناس و بیولوژیست با نامهای هُوارْدْ فلوری و ارنسْتْ چین توانستند آن را به صورت یک داروی عملی عرضه دارند. این سلاح قدرتمند در مبارزه با باکتریها، بسیار قوی عمل میکرد و در این زمان کاربرد وسیعی یافت.
با کشف پنیسیلین، این آنتیبیوتیک نیرومند، علم پزشکیِ قرن بیستم دستخوش انقلابی عظیم شد و در سال 1945م، هر سه دانشمند به دریافت جایزه نوبل پزشکی نائل شدند.