نماد سایت خبرگزاری سیناپرس

میراث نئاندرتال‌ها در DNA انسان امروزی

پژوهش‌های ژنتیکی نشان می‌دهد حدود ۲ درصد از ژنوم بسیاری از انسان‌های امروزی خارج از آفریقا، ریشه در نئاندرتال‌ها دارد؛ میراثی که در پی آمیزش انسان خردمند با این انسان‌تباران باستانی در جریان مهاجرت‌های هزاران سال پیش شکل گرفته و تا امروز در نسل‌های انسانی باقی مانده است.

به گزارش سیناپرس، بخشی از ساختار ژنتیکی انسان‌های امروزی، یادگاری از گونه‌های انسانی باستانی است که هزاران سال پیش در نقاط مختلف زمین زندگی می‌کردند. بررسی‌های ژنومی نشان می‌دهد حدود ۲ درصد از DNA بسیاری از انسان‌هایی که ریشه اجدادی آن‌ها به جمعیت‌های خارج از آفریقا بازمی‌گردد، از نئاندرتال‌ها به ارث رسیده است. این موضوع نشان‌دهنده ارتباط ژنتیکی میان انسان خردمند و دیگر انسان‌تباران در دوره‌های گذشته است.

پژوهشگران معتقدند زمانی که انسان خردمند مهاجرت خود را از آفریقا آغاز کرد، در مسیر حرکت به سمت مناطق مختلف جهان، به‌ویژه خاورمیانه و بخش‌هایی از اروپا، با نئاندرتال‌ها مواجه شد. این برخوردها تنها به هم‌زیستی محدود نماند و آمیزش میان این دو گروه انسانی نیز اتفاق افتاد. در نتیجه، بخشی از ویژگی‌های ژنتیکی نئاندرتال‌ها وارد نسل‌های بعدی شد و به‌تدریج در جمعیت‌های انسانی گسترش یافت.

با گذشت زمان و مهاجرت نسل‌های بعدی انسان به مناطق دیگر، این بخش از DNA نیز همراه آن‌ها منتقل شد. به همین دلیل، امروزه آثار ژنتیکی نئاندرتال‌ها در ژنوم بسیاری از جمعیت‌های انسانی، به‌ویژه افرادی با تبار غیرآفریقایی، قابل شناسایی است. این میراث ژنتیکی نشان می‌دهد که تاریخ تکامل انسان برخلاف تصور گذشته، مسیری کاملاً جداگانه و بدون ارتباط میان گونه‌های انسانی مختلف نبوده است.

نئاندرتال‌ها تنها گروه باستانی نبودند که در شکل‌گیری ژنوم انسان امروزی نقش داشتند. مطالعات ژنتیکی شواهدی از آمیزش انسان خردمند با گروه‌های دیگری مانند دنیسوواها نیز ارائه کرده‌اند. این یافته‌ها نشان می‌دهد جمعیت‌های انسانی در دوره‌های مختلف با یکدیگر ارتباط داشته‌اند و بخشی از میراث ژنتیکی آن‌ها از طریق نسل‌های بعدی منتقل شده است.

به نقل از خبرگزاری دانشجو، در مجموع، ژنوم انسان امروزی نتیجه هزاران سال مهاجرت، سازگاری و آمیزش میان جمعیت‌های مختلف انسانی است. باقی ماندن بخش‌هایی از DNA نئاندرتال‌ها و دنیسوواها در ساختار ژنتیکی انسان نشان می‌دهد که حتی پس از ناپدید شدن این انسان‌تباران باستانی، بخشی از میراث زیستی آن‌ها همچنان در نسل بشر زنده مانده است.

خروج از نسخه موبایل