نماد سایت خبرگزاری سیناپرس

چرا چاقی معیار زیبایی زنان دربار قاجار بود؟

چاقی و فربهی در دوره قاجار، به‌ویژه در میان زنان دربار، یکی از معیارهای زیبایی و جذابیت به شمار می‌رفت؛ موضوعی که کارلا سرنا، نویسنده و روزنامه‌نگار فرانسوی، در خاطرات سفر خود به ایران در سال ۱۲۹۴ هجری قمری، با نقل گفت‌وگویی از انیس‌الدوله به آن اشاره کرده است.

به گزارش سیناپرس، چاقی زنان در دوره قاجار، به‌خصوص در دوران سلطنت ناصرالدین‌شاه، یکی از ویژگی‌هایی است که در تصاویر باقی‌مانده از آن زمان جلب توجه می‌کند. برخلاف معیارهای رایج زیبایی در بسیاری از جوامع امروزی، در آن دوران اندام فربه برای زنان نشانه‌ای از جذابیت بود و می‌توانست جایگاه آن‌ها را نزد همسرانشان ارتقا دهد.

قاجارها آخرین سلسله ترک‌تبار حاکم بر ایران بودند که حکومتشان با روی کار آمدن رضاشاه پهلوی پایان یافت. در این دوره، چاقی و درشت‌اندامی زنان از معیارهای مورد پسند مردان، به‌ویژه در دربار، محسوب می‌شد؛ به‌گونه‌ای که زنان فربه از محبوبیت بیشتری برخوردار بودند.

البته در برخی جوامع غربی نیز چاقی در دوره‌های تاریخی گذشته با ثروت و رفاه اقتصادی ارتباط داشت. در آن زمان، داشتن اندامی فربه می‌توانست نشانه برخورداری از امکانات مالی و دسترسی به غذای کافی تلقی شود؛ درحالی‌که لاغری بیشتر به فقر و محرومیت نسبت داده می‌شد. با این حال، در جامعه قاجاری، فربهی زنان علاوه بر چنین برداشت‌هایی، به‌عنوان یکی از ملاک‌های زیبایی و مطلوبیت ظاهری نیز شناخته می‌شد.

روایت‌های تاریخی و عکس‌های به‌جامانده از آن دوران نشان می‌دهند که این سلیقه در میان زنان دربار نمود بیشتری داشته است. در نگاه مردان قاجار، اندام درشت و چاق می‌توانست نشانه جذابیت زن باشد و زنان فربه نزد همسران خود جایگاه ویژه‌تری پیدا کنند.

کارلا سرنا، نویسنده و روزنامه‌نگار فرانسوی، نیز در سفر خود به ایران در سال ۱۲۹۴ هجری قمری، به این موضوع اشاره کرده است. او پس از دیدار با انیس‌الدوله، همسر ناصرالدین‌شاه، در خاطراتش درباره اندام و عادت غذایی او می‌نویسد:

«بسیار چاق و درشت اندام است و غذای زیادی می‌خورد… حتی به من خورده می‌گیرد و لاغر و خشکیده‌ام… می‌گوید مردان ایرانی زنان چاق را گرامی‌تر میدانند و هر چه زنی فربه‌تر باشد نزد شوهرش عزیزتر و مقرب‌تر است…»

به نقل از برترین‌ها، این روایت تصویری از یکی از معیارهای زیبایی در دربار قاجار ارائه می‌دهد؛ معیاری که در آن، برخلاف بسیاری از الگوهای امروزی، فربهی زنان نه یک ویژگی نامطلوب، بلکه نشانه‌ای از جذابیت و محبوبیت تلقی می‌شد.

خروج از نسخه موبایل