چرا تلفن همراهی که امروز از یک رایانه شخصی چند سال پیش قدرتمندتر است، گاهی حتی یک روز کامل هم بدون شارژ دوام نمی‌آورد؟ این پرسش در نگاه اول عجیب به نظر می‌رسد. تلفن‌های همراه نخستین، دستگاه‌هایی بسیار ساده‌تر بودند؛ نمایشگرهای کوچک، ارتباطات محدود، پردازنده‌های کم‌مصرف و امکانات بسیار اندکی داشتند و در بسیاری از موارد، یک باتری می‌توانست برای مدت طولانی، حتی چند روز، انرژی مورد نیاز دستگاه را تأمین کند. اما با گذشت زمان، هرچه تلفن‌های همراه هوشمندتر، سریع‌تر و مجهزتر شدند، وابستگی آنها به شارژر نیز بیشتر شد.
به گزارش سیناپرس، اگر یک تلفن همراه نوکیا قدیمی را به یاد بیاوریم، یکی از چیزهایی که احتمالاً در ذهنمان مانده، دوام عجیب باتری آن است. کاربران نسل های اول تلفن همراه به خاطر دارند که این گوشی ها را یک‌بار شارژ می‌کردیم و گاهی چند روز بدون نگرانی از شارژر از آن ها استفاده می‌کردیم. امروز اما گوشی‌ای در جیب داریم که از نظر پردازش، دوربین، نمایشگر و امکانات، هزاران برابر پیشرفته‌تر از تلفن های همراه اولیه است، اما ممکن است حتی یک روز کامل هم بدون شارژ دوام نیاورد. آیا باتری‌های قدیمی بهتر بودند؟ واقعیت کمی متفاوت است.
باتری‌های امروزی بسیار پیشرفته‌تر شده‌اند، اما فناوری ذخیره انرژی نتوانسته با همان سرعتی که خود تلفن همراه پیشرفت کرده، رشد کند. تلفن همراهی که زمانی وسیله‌ای برای تماس گرفتن و ارسال پیام بود، امروز یک رایانه کوچک، دوربین حرفه‌ای، دستگاه سرگرمی، مسیریاب و دستیار هوشمند است و طبیعتاً برای انجام این همه کار به انرژی بسیار بیشتری نیاز دارد.
به بیان ساده، مشکل اصلی این نیست که باتری‌ها پیشرفت نکرده‌اند؛ مسئله این است که مصرف انرژی گوشی‌ها سریع‌تر از ظرفیت ذخیره انرژی باتری‌ها افزایش یافته است. در نسل‌های قدیمی، امکانات محدود دستگاه باعث می‌شد باتری کوچک نیز برای مدت طولانی کافی باشد؛ اما گوشی هوشمند امروزی باید نمایشگر بزرگ و پرنور، پردازنده قدرتمند، دوربین‌های متعدد، ارتباط دائمی با شبکه‌های تلفن همراه و اینترنت، موقعیت‌یابی، برنامه‌های پس‌زمینه و حتی قابلیت‌های هوش مصنوعی را هم‌زمان مدیریت کند.
به همین دلیل، داستان باتری گوشی‌های هوشمند در واقع داستان یک رقابت نابرابر استزیرا فناوری تلفن همراه با شتابی بسیار بیشتر از فناوری ذخیره انرژی حرکت کرده است.
در واقع، مشکل این نیست که فناوری باتری هیچ پیشرفتی نکرده است. برعکس، باتری‌های لیتیوم‌یونی که امروز تقریباً در همه تلفن‌های هوشمند استفاده می‌شوند، نسبت به نسل‌های قدیمی‌تر باتری‌ها انرژی بیشتری را در وزن و حجم کمتر ذخیره می‌کنند و از نظر سرعت شارژ و طول عمر نیز پیشرفت‌های مهمی داشته‌اند. شرکت‌ها و پژوهشگران نیز طی دهه‌های گذشته به‌طور مداوم چگالی انرژی باتری‌ها را افزایش داده‌اند. با این حال، سرعت این پیشرفت با سرعت رشد امکانات و مصرف انرژی دستگاه‌های دیجیتال همگام نبوده است. پژوهش‌های علمی نیز نشان می‌دهد افزایش چگالی انرژی باتری‌های لیتیوم‌یونی، اگرچه قابل توجه بوده، عمدتاً روندی تدریجی داشته و به محدودیت‌های بنیادی مواد و شیمی باتری نزدیک‌تر شده است.
در نظر داشته باشید نمایشگر تلفن های همراه امروزی به‌ویژه زمانی که روشنایی بالا باشد، نرخ نوسازی تصویر افزایش یابد یا محتوای ویدئویی و بازی‌های گرافیکی اجرا شود ؛ یکی از مصرف‌کنندگان مهم انرژی است. پردازنده نیز هرچه وظایف پیچیده‌تری مانند هوش مصنوعی، پردازش تصویر و ویدئو یا بازی‌های سه‌بعدی را انجام دهد، انرژی بیشتری مصرف می‌کند.
در کنار موارد فوق، ارتباطات بی‌سیم نیز انرژی زیادی مصرف می کنند. گوشی دائماً در حال برقراری ارتباط با شبکه تلفن همراه، وای فای، بلوتوث و گاهی سامانه موقعیت‌یابی است. به این ترتیب حتی زمانی که کاربر مستقیماً از گوشی استفاده نمی‌کند، بخشی از انرژی صرف دریافت اعلان‌ها، همگام‌سازی اطلاعات، پشتیبان‌گیری، به‌روزرسانی برنامه‌ها و فعالیت‌های پس‌زمینه می‌شود.
به همین دلیل، مقایسه ساده ظرفیت باتری قدیمی و جدید گمراه‌کننده است. یک گوشی امروزی ممکن است باتری چند هزار میلی‌آمپرساعتی داشته باشد، اما هم‌زمان ده‌ها برابر بیشتر از یک تلفن همراه قدیمی وظیفه انجام دهد.
از سوی دیگر، باتری نیز یک مخزن انرژی با ظرفیت نامحدود نیست. افزایش چگالی انرژی نیازمند توسعه مواد الکترود، الکترولیت، ساختار سلول و مدیریت حرارتی است و هر افزایش در ظرفیت باید با ملاحظات ایمنی، طول عمر و پایداری شیمیایی همراه باشد. به همین دلیل، ساخت باتری‌ای که هم بسیار پرظرفیت باشد، هم بسیار کوچک و سبک، هم در چند دقیقه شارژ شود و هم هزاران چرخه بدون افت ظرفیت کار کند، همچنان یک مسئله دشوار مهندسی و شیمیایی است.
یکی از مهم‌ترین دلایل این وضعیت آن است که فناوری باتری برخلاف پردازنده‌ها نمی‌تواند صرفاً با کوچک‌تر کردن اجزا، جهش‌های بسیار بزرگ ایجاد کند. باتری باید مقدار مشخصی ماده فعال را در خود جای دهد تا انرژی شیمیایی کافی ذخیره کند. محدودیت‌های فیزیکی و شیمیایی مواد، امکان افزایش نامحدود ظرفیت را از بین می‌برد.
البته تحقیقات برای عبور از این محدودیت‌ها ادامه دارد. باتری‌های حالت‌جامد، باتری‌های لیتیوم-فلزی، لیتیوم-گوگرد و برخی فناوری‌های دیگر می‌توانند در آینده چگالی انرژی بیشتری فراهم کنند. برای نمونه، پژوهش‌های جدید روی باتری‌های لیتیوم-فلزی و ساختارهای بدون آند به چگالی‌های انرژی بسیار بالاتری در سطح آزمایشگاهی دست یافته‌اند؛ اما فاصله میان یک نتیجه آزمایشگاهی و تولید انبوه باتری‌ای که ارزان، ایمن، بادوام و قابل اعتماد باشد، همچنان قابل توجه است.
بنابراین، پاسخ پرسش اصلی این است که باتری گوشی‌های ما لزوماً ضعیف‌تر نشده‌اند؛ بلکه تلفن‌های همراه بسیار سریع‌تر از باتری‌هایشان پیچیده و پرمصرف شده‌اند. فناوری باتری پیشرفت کرده، اما نمایشگر، پردازنده، دوربین، ارتباطات و نرم‌افزار نیز هم‌زمان انتظارات ما را افزایش داده‌اند. شاید بتوان گفت در رقابت میان «هوشمندتر شدن تلفن» و «پرظرفیت‌تر شدن باتری»، فعلاً فناوری باتری عقب‌تر حرکت کرده است.
در خاتمه تاکید می شود آینده تلفن‌های همراه احتمالاً نه فقط به باتری‌های جدید، بلکه به ترکیب سه تحول وابسته خواهد بود: مواد باتری با چگالی انرژی بیشتر، تراشه‌های کم‌مصرف‌تر و نرم‌افزارهایی که انرژی را هوشمندانه‌تر مدیریت کنند. تا رسیدن به آن نقطه، یکی از عجیب‌ترین تناقض‌های فناوری مدرن همچنان پابرجاست: ما در جیب دستگاهی تلفنی بسیار قدرتمندتر از بسیاری از رایانه‌های نسل‌های گذشته حمل می‌کنیم، اما برای ادامه کار آن هنوز باید هر روز به دنبال پریز برق باشیم.