تیمی از متخصصان باستان شناسی زیر آب موفق به کشف بقایای یک کشتی جنگی دوهزارساله در آب‌های دریای سیاه شدند که دریچه‌ای تازه به فناوری کشتی‌سازی دوران باستان و رقابت‌های نظامی روم با دشمنان شرقی خود می‌گشاید. این یافته نه تنها تاریخ جنگ‌های مهرداد ششم را روشن می‌کند، بلکه مهارت‌های مهندسی و انتخاب مواد مقاوم توسط کشتی‌سازان آن عصر را نیز آشکار می‌سازد.
به گزارش سیناپرس، دودمان مهردادی یا مهردادیان دودمانی ایرانی‌تبار از نوادگان هخامنشیان در عصر پس از سقوط این امپراتوری توسط اسکندر بودند که به دست مهرداد یکم در سال ۲۸۱ پ. م بنیان گذاشته شد و توسط فرزندش آریوبرزن تثبیت شد. در آغاز گستره قلمرو این دودمان تنها به شمال آناتولی و کرانه‌های جنوبی دریای سیاه محدود بود، اما این قلمرو در دوران فرمانروایی مهرداد ششم به اوج گستره خود رسید، به طوری که که تا کرانه‌های دریاهای اژه و مدیترانه گسترده بود. دودمان مهردادیان سرانجام به دست جمهوری روم از میان رفت.
بیش از دو هزار سال است که بقایای یک کشتی جنگی در آب‌های نزدیک فانگوریا (Phanagoria)، شهر باستانی واقع در کرانه دریای سیاه، آرمیده است. رسوبات بستر دریا بخش عمده‌ای از بدنه باقی‌مانده را پوشانده بودند، اما میخ‌های مسی، اتصالات فلزی و یک قوچ برنزی دریایی در کنار چوب‌ها دوام آورده‌اند. این قوچ با نقش‌های ستاره‌های پنج‌پر و هلالی تزئین شده بود که باستان‌شناسان را قادر ساخت تا کشتی را به مهرداد ششم نسبت دهند.
نام مهرداد ششم در روم سده نخست پیش از میلاد نیازی به معرفی نداشت. او بر منطقه پنتوس (Pontus) فرمان می‌راند و پادشاهی نیرومندی در اطراف دریای سیاه بنا نهاد و دهه‌ها با توسعه‌طلبی روم جنگید. اکنون پژوهشگران یکی از کشتی‌های ناوگان مهرداد ششم را شناسایی و فلزاتی را بررسی کرده‌اند که کشتی را یکپارچه نگاه می‌داشتند و سال‌ها خدمت را ممکن می‌ساختند.
نتایج این بررسی‌ها فراتر از ترکیب چند شیء باستانی است. یافته های این محوطه زیر آب نشان می‌دهند که کشتی‌سازان آن روزگار اتصالات مسی بادوام را استفاده و کارآیی آن را با آلیاژهای گوناگون آزمایش، بخش‌های آسیب‌پذیر بدنه را تقویت نمودند. گفتنی است باستان‌شناسان زیرآب در سال ۲۰۱۲ بخش پایینی باقی‌مانده کشتی را در بندر فانگوریا یافتند که حدود ۱۶ متر از بدنه زیر بیش از یک و نیم متر رسوب بستر دریا حفظ شده بود.
مطالعات بعدی،گاه‌نگاری را دقیق‌تر کرد و باستان شناسان به کمک تحلیل رادیوکربن، قدمت چوب‌ها را به میانه سده نخست پیش از میلاد نسبت داده و قوچ برنزی نیز نشان‌هایی مرتبط با مهرداد ششم اوپاتور داشت. نمونه‌ها سپس برای تحلیل علمی دقیق به مؤسسه کورچاتوف منتقل شدند.
مؤسسه باستان‌شناسی آکادمی علوم روسیه این کشتی را به رویدادهای دراماتیک سال ۶۳ پیش از میلاد در فانگوریا پیوند می‌دهد. بنا بر گزارش‌ها، یکی از کشتی‌های ناوگان مهرداد در فاصله حدود ۱۲۰ متری ساحل در جریان شورشی علیه پادشاه آتش گرفت. کاوش‌های باستان‌شناسی در شهر نیز ویرانی‌های مرتبط با همان قیام، از جمله اقامتگاه وابسته به مهرداد، را شناسایی کرده‌اند. بنابراین این لاشه کشتی فراتر از تاریخ کشتی‌سازی باستانی است و در فصل پایانی نبردی سیاسی و نظامی قرار می‌گیرد که یک نسل روم را مشغول کرده بود.
مهرداد ششم رویارویی بزرگ خود با روم را در سال ۸۸ پیش از میلاد، پس از سال‌ها تنش بر سر مداخله روم در آناتولی، آغاز کرد. این درگیری به سه جنگ مهردادی گسترش یافت و فرماندهان برجسته‌ای چون سولا، لوکولوس و پومپی را درگیر ساخت. نیروهای او در مرحله آغازین به سرعت پیشروی کردند، بخش بزرگی از سرزمین های آسیایی روم را تصرف نمودند و جنگ را به منطقهدریای اژه کشاندند. مهرداد به قدرت دریایی نیز متکی بود و نیروها را با کشتی‌های بازرگانی و سه‌ردیفه‌ها (تری‌رم) گسیل می‌داشت.
پژوهش های جدید باستان شناسان بر ۲۳ شیء فلزی بازیافته از لاشه کشتی و قوچ برنزی دریایی متمرکز شد. بیست و دو نمونه از میخ‌ها یا قطعات میخ بودند و یکی نوار کوچکی از فلز خاکستری که میخی آن را سوراخ کرده بود. میخ‌ها از نظر اندازه تفاوت چشمگیری داشتند؛ بزرگ‌ترین نمونه باقی‌مانده حدود ۱۴ سانتی‌متر و کوچک‌ترین حدود ۸ سانتی‌متر بود. ساقه‌ها به سمت نوک باریک می‌شدند و خوردگی ظاهر اصلی آن‌ها را چنان دگرگون کرده بود که تیم پژوهشی برای درک آنچه زیر سطوح تغییرکرده باقی مانده بود، به چندین روش تحلیلی نیاز داشت.
در ادامه، پژوهشگران از میکروسکوپ الکترونی روبشی، ریزتحلیل پرتو ایکس پراکنده انرژی، فلورسانس پرتو ایکس، پراش پرتو ایکس و تحلیل تابش نوترونی بهره گرفتند. این روش‌ها نه تنها فلزات را شناسایی کردند، بلکه محصولات خوردگی را از ماده اصلی متمایز ساختند و عناصر کمیاب را که ممکن است درباره سنگ معدن، آلیاژسازی یا فلز بازیافتی اطلاعاتی بدهند، جست‌وجو نمودند. یکی از میخ‌ها به‌ویژه دارای شرایط خاصی بود و تحلیل نوترونی امکان بازسازی ابعاد اصلی آن را فراهم کرد، هرچند خوردگی ضخامت ظاهری‌اش را تقریباً سه برابر قطر اصلی کرده بود. محاسبه نشان داد قطر ساقه اصلی حدود ۰٫۳۴ سانتی‌متر بوده که به سوراخ حفظ‌شده در صفحه سربی بازیافته از کشتی نزدیک است.
این یافته ها می تواند بخشی از تاریخ کمتر شناخته شده روزگار پس از هخامنشیان و مرگ اسکندر را روشن کند که امپراتوری بزرگ هخامنشی از بین رفته و قدرت یونانیان رو به افول بوده و امدپراتوری نوظهور روم در حال قدرت یافتن است و همزمان پارتیان در ایران در حال ظهور هستند. در این روزگار پادشاهان ایرانی تبار پونت نقشی مهم ایفا کرده و در برابر حملات رومیان مقاومت شگفت انگیزی از خود نشان دادند.
ترجمه: احسان محمدحسینی