۱۳ پرواز آزمایشی، بارها آزمون و خطا و حالا یک هدف بزرگتر: رسیدن استارشیپ به مدار زمین. سازمان هوانوردی فدرال آمریکا مجوز چهاردهمین پرواز استارشیپ ـ سوپر هوی اسپیسایکس را صادر کرده است؛ مأموریتی که قرار است علاوه بر نخستین تلاش این سامانه برای ورود به مدار، ۲۶ ماهواره نسل جدید استارلینک را نیز در مدار پایین زمین مستقر کند.
به گزارش سیناپرس، سازمان هوانوردی فدرال آمریکا (FAA) مجوز انجام عملیات پرتاب و بازگشت چهاردهمین پرواز استارشیپ ـ سوپر هوی اسپیسایکس را صادر کرد؛ مأموریتی که در صورت موفقیت، نخستین حضور این سامانه در مدار زمین خواهد بود.
اسپیسایکس زمان پرتاب را برای ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶، بین ساعت ۸:۱۵ تا ۹:۳۰ صبح به وقت شرق آمریکا از پایگاه استاربیس در تگزاس برنامهریزی کرده است.
FAA اعلام کرده است که مجوز پرتاب و بازگشت این مأموریت در ۲۶ سپتامبر صادر شده است.
ورود استارشیپ به مدار
استارشیپ تاکنون در ۱۳ پرواز زیرمداری آزمایش شده است، اما پرواز چهاردهم قرار است نخستین تلاش این سامانه برای قرار گرفتن در مدار زمین باشد.
بر اساس برنامه اعلامشده، استارشیپ پس از مرحله صعود اولیه همچنان در مسیری زیرمداری و ایمن به سمت اقیانوس هند حرکت خواهد کرد. در این مرحله، کنترلکنندگان وضعیت فضاپیما را بررسی میکنند و در صورتی که سامانه در شرایط مناسبی باشد، تصمیم میگیرند مأموریت را به سمت ورود به مدار ادامه دهند.
در صورت تأیید سلامت فضاپیما، استارشیپ با استفاده از یکی از موتورهای Raptor خود یک مانور مداری انجام میدهد تا وارد مدار زمین شود.
این مانور حدود ۱۹ ثانیه طول خواهد کشید و انتظار میرود ۲۵ دقیقه و ۱۷ ثانیه پس از پرتاب آغاز شود. در برنامه اسمی، استارشیپ باید حدود ۶ بار به دور زمین بچرخد و در ارتفاع تقریبی ۱۷۱ مایلی، معادل حدود ۲۷۵ کیلومتری، فعالیت کند.
۲۶ ماهواره جدید استارلینک در محموله
یکی از بخشهای مهم این مأموریت، استقرار ۲۶ ماهواره Starlink V3 است.قرار است این ماهوارهها حدود ۱۰ دقیقه پس از ورود استارشیپ به مدار، در مدت تقریباً ۳۰ دقیقه آزاد شوند تا به مجموعه ماهوارههای اینترنتی اسپیسایکس در مدار پایین زمین بپیوندند.
اسپیسایکس در پرواز سیزدهم نیز ۲۰ ماهواره کوتاهعمر V3 استارلینک را حمل کرده بود تا عملیات استقرار و برقراری ارتباط آنها را آزمایش کند.
آزمایش سپر حرارتی در مدار
پس از استقرار ماهوارهها، کنترلکنندگان پرواز قصد دارند حدود هشت ساعت عملکرد استارشیپ را در مدار بررسی کنند.
یکی از آزمایشهای مهم، بررسی سپر حرارتی فضاپیماست. سه فروند از ماهوارههای V3 به دوربینهایی مجهز شدهاند که میتوانند تصاویری از سپر حرارتی استارشیپ در جریان پرواز ارسال کنند.
این دادهها میتواند اطلاعات بیشتری درباره عملکرد سپر حرارتی هنگام پرواز مداری در اختیار مهندسان قرار دهد.
پایان مأموریت در اقیانوس آرام
با وجود اینکه استارشیپ در نهایت برای استفاده مجدد و بازگشت کامل به زمین طراحی شده است، پرواز چهاردهم هنوز قرار نیست با فرود کامل دو بخش سامانه پایان یابد.
حدود هشت ساعت و ۵۲ دقیقه پس از پرتاب، استارشیپ قرار است موتور Raptor خود را برای یک احتراق ۱۱ ثانیهای روشن کند تا از مدار خارج شود و وارد مسیر بازگشت به جو شود.
در پایان، فضاپیما در اقیانوس آرام فرود آبی خواهد داشت؛ رویدادی که خود یکی دیگر از اهداف جدید این پرواز محسوب میشود. کل مأموریت قرار است حدود ۹ ساعت و ۵۰ دقیقه طول بکشد.
فرود روی سکوی پرتاب به پرواز بعد موکول شد
پرواز چهاردهم پس از آزمایش پروازی شماره ۱۳ در ۲۴ ژوئیه انجام میشود. در آن پرواز، استارشیپ پس از پایان مأموریت با برخوردی نرم و غیرمنتظره در اقیانوس هند فرود آمد.
پس از آن، ایلان ماسک، مدیرعامل اسپیسایکس، احتمال فرود استارشیپ روی سازه پرتاب را در پرواز چهاردهم مطرح کرده بود، اما این هدف در نهایت برای پرواز پانزدهم در نظر گرفته شد و اجرای آن به نتیجه پرواز چهاردهم نیز بستگی دارد.
بنابراین، تمرکز اصلی مأموریت پیشرو رسیدن استارشیپ به مدار و جمعآوری دادههای عملکردی آن در یک پرواز مداری است.
چرا ناسا عملکرد استارشیپ را دنبال میکند؟
توسعه استارشیپ برای ناسا نیز اهمیت دارد. ناسا در سال ۲۰۲۱ اسپیسایکس را برای انتقال فضانوردان به سطح ماه و بازگرداندن آنها در چارچوب برنامه آرتمیس انتخاب کرد.
نخستین مأموریت سرنشیندار این برنامه قرار است در اوایل ۲۰۲۸ انجام شود؛ حدود ۵۵ سال پس از آخرین مأموریت فرود انسان بر ماه در برنامه آپولو.
ناسا در سال ۲۰۲۳ نیز خدمات فرودگر سرنشیندار ماه را از شرکت بلو اوریجین برای مأموریتهای بعدی آرتمیس اضافه کرد. هر دو شرکت قرار است سال آینده وسایل نقلیه خود را برای یک مأموریت آزمایشی و بررسی عملکرد فرودگرهای ماه به کار گیرند.