انسان در شبانهروز هر چند ساعت، یکبار غذا میخورد و گاهی تا ساعتها به غذا دسترسی ندارد. این در حالی است که سلولهای بدن ما که در واقع واحدهای اصلی حیات هستند، به صورت مداوم و بدون وقفه به سوخت برای تولید انرژی نیاز دارند. زمانی که غذا میخوریم، بخش عمدهای از غذا که به آن فوری نیاز نداریم، ذخیره میشود. برای این ذخیرهسازی باید هورمون انسولین ترشح شود تا سلولهای ذخیرهکننده در کب، ماهیچهها و بافتهای چربی بتوانند، قند حاصل از غذا را به سرعت، به صورت گلیکوژن و چربی انبار کنند.
انسولین ،هورمونی است که از لوزالمعده مهره داران ترشُّح میشود و به خون میریزد.این پروتئین بر مقدار قند خون نظارت داشته و مقدارش را ثابت نگاه میدارد. بالا رفتن مقدار قند خون، عامل محرک ترشح انسولین است. در واقع انسولین، هورمونی است که ذخیره و سوخت و ساز مواد قندی بدن را تنظیم مینماید. کمبود این هورمون در بدن، موجب بروز بیماری دیابت میشود. انسولین برای نخستین بار در 27 ژوئیه 1921م به وسیله فردریک بانتینگ محقق کانادایی و همکارش چارلز بِست کشف گردید و به همین دلیل موفق به اخذ جایزه نوبل پزشکی 1923 شد.