تایوان سالها یکی از مهمترین قطبهای تولید تراشههای پیشرفته جهان بوده است، اما حالا آمریکا و اروپا با ارائه مشوقهای سرمایهگذاری و جذب شرکتهای تایوانی، به دنبال انتقال بخشی از ظرفیت تولید به خاک خود هستند. در این میان، تایوان تلاش میکند با استفاده از «دیپلماسی تراشه» هم زنجیره تأمین جهانی را متنوعتر کند و هم جایگاه راهبردی خود را در اقتصاد و معادلات سیاسی جهان حفظ کند.
به گزارش سیناپرس، تایوان سالها با تکیه بر صنعت تراشه، جایگاهی استثنایی در اقتصاد و معادلات قدرت جهانی به دست آورده است؛ اما حالا آمریکا و اروپا تلاش میکنند بخشی از این قدرت را به داخل مرزهای خود منتقل کنند. فشار برای ساخت کارخانههای بیشتر در غرب، در ظاهر با هدف کاهش ریسک زنجیره تأمین انجام میشود، اما در عمل میتواند وابستگی جهان به تایوان را کاهش دهد.
اروپا نیز با سیاستهای جدید خود به دنبال جذب سرمایه و فناوری شرکتهای تایوانی و ایجاد ظرفیت تولید بیشتر در خاک اروپاست. برای تایوان، مسئله فقط جابهجایی چند کارخانه نیست. قدرت تراشهای این جزیره یکی از مهمترین اهرمهای اقتصادی و سیاسی آن در برابر فشار چین محسوب میشود. هرچه تولید پیشرفته بیشتر به آمریکا و اروپا منتقل شود، بخشی از این مزیت استراتژیک نیز از تایوان فاصله میگیرد؛ به همین دلیل تایپه تلاش میکند سرمایهگذاری خارجی را به همکاری بلندمدت و روابط نزدیکتر سیاسی تبدیل کند.
شرکت تیاسامسی، مهمترین بازیگر صنعت تراشه تایوان، در سالهای اخیر میلیاردها دلار برای توسعه کارخانههای خود در آمریکا اختصاص داده است. واشنگتن میخواهد تولید تراشههای پیشرفته موردنیاز هوش مصنوعی، خودرو و صنایع دفاعی فقط به شرق آسیا وابسته نباشد.
به نقل از فارس، تایوان در واکنش به این فشارها، از «دیپلماسی تراشه» استفاده میکند؛ یعنی به جای مقاومت کامل در برابر انتقال ظرفیت تولید، تلاش دارد از نیاز آمریکا و اروپا به فناوری تایوانی برای تقویت جایگاه خود استفاده کند.
در واقع، پشت قراردادهای سرمایهگذاری و ساخت کارخانههای جدید، رقابتی عمیقتر جریان دارد: غرب میخواهد تراشههای حیاتی را در داخل قلمرو خود تولید کند و تایوان میخواهد هنگام تقسیم این صنعت، نفوذ و اهمیت راهبردی خود را حفظ کند.