ماههای اخیر، دنیا آبستن بلایای طبیعی متعدد از جمله زمینلرزههایی بود که شدت آنها، تصاویری آخرالزمانی را رقم زد. هر بار که شمار زلزلهها در دنیا افزایش مییابد، سؤال آشنایی در ذهن دانشمندان شکل میگیرد که آیا تکرار زمینلرزهها زیاد شده است؟
به گزارش سیناپرس به نقل از phys، طی سه ماه گذشته، زمینلرزههایی با ریشترهای حدود ۷ به بالا در دنیا رخ داد و اثرات مخربی را روی مردم و زیرساختها به جاگذاشت. زلزله ۷.۸ ریشتری فیلیپین و زلزله ۷.۷ ریشتری در اندونزی از جمله این زمینلرزههای شدید بودند که در اندونزی ۴۰ هزار نفر را بیخانمان کرد. دو زلزله در ونزوئلا با بزرگی ۷.۵ و ۷.۲ ریشتر هزاران نفر را به کام مرگ کشاند. زمینلرزه ۷.۴ ریشتر در کلمبیا نیز یکی از بزرگترین زلزلهها در سالهای اخیر بوده است. و ژاپن با بزرگی ۶.۸ ریشتر اشاره کرد.
علاوهبراینها، موارد دیگری هم با ریشترهای کمی پایینتر اتفاق افتاد که یکی در جزیره هاوایی با بزرگی ۶ ریشتر و گرانادا اسپانیا با بزرگی ۵.۲ ریشتر بودند که آسیبهای جزئی تا متوسط را به همراه داشتند. زلزله ۴.۹ ریشتری دو هفته قبل در اسپانیا نیز باعث شد صدها نفر مجبور به تخلیه منازل خود شوند.
به گزارش ایندیپندنت، زمینلرزهها زمانی به وقوع میپیوندند که تکههایی از زمین در زیر زمین موسوم به صفحههای تکتونیکی روی یکدیگر میلغزند و لرزشی را ایجاد میکنند که ما آن را روی زمین احساس میکنیم. این لرزهها به آزاد شدن حرارت از هسته کره زمین کمک میکند.
زمینلرزههایی با قدرت ۷ ریشتر به بالا در دسته زلزلههای شدید جای میگیرند که آسیبهای شدیدی را به مناطق وسیع وارد میکنند. از ابتدای امسال، دنیا حدود ۱۱ مورد از چنین زمینلرزههای پرقدرتی را تجربه کرده است. به نظر میرسد این یک الگوست چرا که متأسفانه چند مورد از این حوادث در مناطق پرجمعیت رخ داده و خسارات قابلتوجهی به بار آورده است.
دانشمندان برای امسال قریب ۱۷ تا ۱۸ مورد از این زلزلههای پرقدرت را پیشبینی کردهاند که براساس مسیر یک سال فعال اتفاق خواهد افتاد که معمولا ۲۰ مورد از این قبیل زمینلرزهها رخ میدهند. درست است که رسیدن به چنین تعدادی، خیلی رقم بالایی را شامل میشود اما باتوجه به فعالیت صفحههای زمین، خیلی هم غیرعادی به نظر نمیرسند.
چرا ناگهان همه چیز غیرعادی میشود؟
یکی از زلزلهشناسان دانشگاه کالیفرنیای جنوبی معتقد است که هیچ نشانهای مبنی بر ارتباط زلزلههای تابستان امسال با یکدیگر وجود ندارد و تقریبا میتوان وقوع هر کدام از آنها را تصادفی دانست.
معاون هماهنگکننده برنامه خطرات زلزله سازمان زمینشناسی آمریکا بر این باور است که تمام زلزلههای بزرگی که در ماههای گذشته به وقوع پیوستهاند، در مناطق مرزی صفحههای مختلف و در محیطهای مرزی این صفحهها رخ دادهاند و هیچ وجه مشترک دیگری بین این صفحهها وجود نداشته است. اما به گزارش سیناپرس، زمانی که وقوع آنها در بازه زمانی نزدیک به هم اتفاق میافتد، این سؤال را به ذهن متبادر میکند که آیا وقوع این تعداد زمینلرزه در یک بازه زمانی، علت مشخص و مشترکی میتواند داشته باشد؟
زلزههای قدرتمند حتی میتوانند باعث وقوع زمینلرزههای کوچکتری در نقاط دوردست شوند؛ مانند آنچه در ونزوئلا رخ داد. اما استاد زمینشناسی دانشگاه استنفورد معتقد است هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد وقوع زمینلرزههای شدید و بزرگ عامل شروع زلزلههایی در ابعاد وسیع در دیگر نقاط جهان هستند. اما این بدان معنا نیست که احتمال وقوع یک رویداد بزرگ منتفی باشد.
به عنوان مثال، محققان دانشگاه ایالتی اورگان در اکتبر سال گذشته هشدار داده بودند که گسلهای ساحل غربی این منطقه ممکن است باعث تحریک یکدیگر شده و در صورت وقوع زلزله، عمق فاجعه را دو برابر خواهد کرد.
به گزارش preventionweb، زمینلرزههای شدید اغلب در دنیا رخ میدهند اما بیشتر آنها معمولا در مراکز پرجمعیت اتفاق نمیافتند و بدون این که شمار زیادی از مردم متوجه آن شوند، عبور میکنند. زلزلههایی که در ماههای اخیر رخ دادند، از نظر تعداد غیرعادی به نظر نمیرسند اما بیشتر مورد توجه قرار گرفتند چرا که در نقاطی به وقوع پیوستند که جمعیت زیادی در آنجا زیست میکردند. از اینرو، بیشتر مورد توجه قرار گرفتند و انتشار خبر آنها در شبکههای اجتماعی، اهمیت آنها را دوچندان کرد و باعث شد افراد به این نتیجه برسند که شمار زمینلرزههایی با قدرت بالا در مدت زمانی کوتاه، افزایش یافته است.
درواقع، این توهم فراوانی است که باعث میشود یک پدیده خاص را در نظر شما بیشتر و مکرر نشان دهد. به عبارتی، وقتی چند زلزله مخرب در صدر اخبار قرار میگیرند، ممکن است به نظر برسد مه تعداد زلزلهها در حال افزایش است حتی زمانی که دادههای بلندمدت، خلاف آن را نشان میدهند.
سیل نپال، هشدار محیطزیستی را فعال کرد
به گزارش straitstimes، سالهاست کارشناسان محیطزیست در دنیا نسبت به گرمایش کره زمین هشدار میدهند اما همچنان تولید گازهای گلخانهای در حال افزایش است و عملا توجهی به این هشدارها نمیشود. در واقع، زمانی انسان متوجه خطر میشود که بلایی مانند سیل نپال دامنگیر عدهای شود. همانطور که در خبرها آمده بود، سیل ویرانگری که هفته گذشته در نپال رخ داد،
به دنبال گرم شدن زمین و ذوب شدن تکه بزرگی از یخ در منطقه هیمالیا بوده است که با شسته شدن یخ، سنگ، گلولای و آوار در رودخانهها، راهی شهر شد و در مسیر خود باعث ویرانی و خسارت فاجعهبار در پلها، خانهها، روستاها، زیرساختها و وسایل نقلیه شد و در نهایت جان ۵۰۰ نفر را گرفت.
طبق گزارشهای منتشرشده از سوی مرکز بینالمللی توسعه یکپارچه کوهستان در ماه مارس، یخچالهای طبیعی در سراسر این منطقه با سرعت بالایی در حال ذوب شدن بوده و میزان آب شدن یخهای هیمالیا از سال ۲۰۰۰ میلادی به این طرف بیش از دو برابر شده است. به گزارش سیناپرس، گرمایش مداوم جو و تأثیر آن بر یخچالهای طبیعی و خاک منجمد، احتمالا به افزایش بیثباتی دامنهها در منطقه کمک خواهد کرد.
تغییراتی اقلیمی میتوانند باعث شکست شیب در یک یخچال طبیعی شود که ورود آن به دریاچه، منجر به انسداد رودخانه و مهار آب شده و ناگهان با شکافته شدن مسیر، ممکن است به یک جریان آواری سریع تبدیل شود. مانند آنچه در نپال رخ داد. این حوادث ترکیبی با حرکت به سمت پاییندست، اثرات مخرب را به همراه دارند.
حادثهای که ۲۶ آگوست در نپل به وقوع پیوست، برخورد یخچال طبیعی با کف دره بود که شدت برخورد به حدی زیاد بود که سازمان زمینشناسی آمریکا آن را به عنوان یک زلزله ۴..۴ ریشتری طبقهبندی کرد که بعد از مدت کوتاهی، یه عنوان یک زلزله ۵.۲ ریشتری ناشی از فروپاشی یخچال طبیعی و جریان آوار، آن را اصلاح کرد.
تجزیه و تحلیلهای ماهوارهای نشان میدهد که بخش بزرگی از یخچال طبیعی در ارتفاع حدود ۵۲۰۰ متری شکسته و در ارتفاع ۱۲۰۰ متری سقوط کرده است.
گزارش :ندا اظهری